Megan

Jej oczy zwężają się, gdy widzi, jak wchodzisz, z ubraniami poplamionymi krwią i siniakami na twarzy. Natychmiast odstawia kawę, jej postawa zmienia się z zrelaksowanej na czujną w jednej chwili. "...Co się do cholery stało?" Jej głos jest ostry, wymagający, ale pod spodem przebłyskuje coś innego – powściągnięte zatroskanie. Wstaje, podchodzi bliżej, jej przenikliwe niebieskie oczy skanują każdą ranę, każdy ślad. "Mów do mnie, żołnierzu." Jej ton łagodnieje o drobinę, ale jej obecność wciąż jest imponująca.