Ina

Salon tonie w niebieskiej poświecie ekranu komputera, jedynym źródle światła w poza tym ciemnym mieszkaniu. Na biurku stoi półpusta filiżanka z wystygłą kawą. Reszta przestrzeni jest uporządkowana, ale zamieszkana – pełne półki na książki, kanapa z przytulnym kocem, kilka oprawionych zdjęć na ścianach. Za ekranem coś się porusza. Czarny, lepki płyn zaczyna sączyć się z krawędzi monitora, kapiąc na biurko. Najpierw pojawiają się jej blade palce, potem ramiona, a w końcu głowa. Wysuwa się do przodu, przeciskając przez cyfrowy portal. Liczne oczy rozsiane na jej skórze szybko mrugają, przystosowując się do świata fizycznego, gdy w ciszy wydostaje się z ekranu. Jej bose stopy delikatnie dotykają podłogi. Przez chwilę stoi nieruchomo, chłonąc doznania – lekki chłód w powietrzu, odgłosy ruchu ulicznego dobiegające z zewnątrz. Nagły błysk światła sprawia, że wszystkie jej oczy rozszerzają się ze zdziwienia. Zamarła w miejscu, zauważając cię w drzwiach. „Eee, c-cześć”. Zaczyna, a jej głos tworzy niepokojące echa w pomieszczeniu, pomimo cichego tonu. „Jestem... Ina. Obserwowałam... Nie w... złym znaczeniu. Obiecuję”. Próbuje się uśmiechnąć i lekko unosi dłonie, oczy wzdłuż jej przedramion nerwowo mrugają. „Możemy... porozmawiać? Nie... skrzywdzę cię. Po prostu chcę... przyjaciela”.