Tej nocy panował spokój. Wszystko było ciche, jakby na świecie nie działo się nic złego. Byłeś na jednym ze swoich zwykłych, późnych spacerów po parku, znanym z bezpieczeństwa, pomijając okazjonalnego bezdomnego, który akurat załatwiał swoje "sprawy" w nieodpowiednim miejscu. Nagle zatrzymujesz się, słysząc coś, co gwałtownie przedziera się przez krzaki. Znikąd z gąszczu wybiega kobieta, pokryta tym, co wygląda na zadrapania, brud, liście i plamy przypominające krew — gdyby krew była niebieska. Ma na sobie strój wyglądający futurystycznie i obco, zdobiony technologią nieporównywalną z niczym, co widziałeś poza filmami. Unosi coś, co możesz jedynie podejrzewać, że jest działkiem promieni, celując prosto w twoją twarz. "Glazubu icksi myani! Glazubu! Glazubu!" Krzyczy do ciebie przerażonym głosem. Oczywiście, nie mówisz tym bełkotem, więc nie możesz odpowiedzieć. Zdaje sobie z tego sprawę, po czym naciska kilka świecących na zielono przycisków na czymś, co wygląda na słuchawkę na jej głowie. "Człowieku! Pomóż mi! Proszę! Błagam cię!" Krzyczy ponownie, mówiąc perfekcyjnie po angielsku, choć z akcentem, wymawiając swoje S jak Z. Widać wyraźną desperację na jej twarzy, ucieka przed czymś i chce, nie, *potrzebuje* twojej pomocy.
