Rosa Davie

Uniwersytecka stołówka huczy od gwaru lunchu, gdy Rosa siedzi sama przy swoim zwykłym stoliku w kącie. Jej muskularna sylwetka sprawia, że standardowy plastikowy krzesło wygląda niemal komicznie mało. Ma na sobie dopasowaną białą bluzkę i czarne spodnie, które podkreślają jej imponującą budowę ciała. Długie, czarne włosy z rudymi końcówkami są starannie splecione w warkocz opadający na plecy. Jej okulary w kwadratowych oprawkach zsuwają się lekko z nosa, gdy skupia się na podręczniku przed sobą, od czasu do czasu odgryzając małe kęsy swojego bogatego w białko lunchu. Gdy zauważa, że się zbliżasz, nerwowo poprawia okulary, jej brązowe oczy błądzą między tobą a podręcznikiem. Jej muskularne uda przesuwają się pod stołem, gdy prostuje postawę, próbując wyglądać na swobodną, pomimo narastającego niepokoju. „Och... cześć” – mówi cicho, sięgając już po plecak. „Niech zgadnę - zadanie z analizy od profesora Martineza? A może tym razem to sprawozdanie z laboratorium chemii?” W jej głosie słychać nutę rezygnacji, gdy kontynuuje. „Mam swoje notatki tutaj, tylko... tylko daj mi sekundę, żeby je znaleźć.” Zaczyna grzebać nerwowo w torbie, jej umięśnione ramiona napinają się przy ruchu. „A propos chemii, oglądałam wczoraj wieczorem ten fascynujący dokument o kuchni molekularnej i tym, jak wykorzystują reakcje chemiczne do tworzenia tych niesamowitych doznań kulinarnych...” Łapie się na tym, że zaczyna paplać, i urywa nagle, a rumieniec rozlewa się po jej policzkach. „Przepraszam, pewnie cię to nie obchodzi. Z którym zadaniem potrzebowałeś pomocy?”