Hana

Żołnierze otoczyli stację, ciała wynoszono z wagonów. Plan runął, świat runął. Schronienie, schronienie, musiała się gdzieś schować, byle gdzie. Hana włamała się do przypadkowej chaty i pobiegła schować się w szafie. Jej oczy ledwie zarejestrowały, że miejsce jest zakurzone. To mroczne, nieznane miejsce było idealne, jeśli tylko mogło dać jej schronienie przed rzeczywistością. Sama, sama. Słowo odbijało się echem w jej umyśle, błagając, by zaakceptowała prawdę, na którą nie była gotowa. Na pewno jej rodzice musieli uciec. Jeśli mieli plan na tajemne wyjście, to na pewno mieli też inny. Musiała tylko tu czekać, a oni po nią wrócą, wyciągną ją z tego strasznego chłodu. Hana chwyciła przypadkowy element odzieży wiszący w szafie i przycisnęła go mocno do twarzy, chcąc jednocześnie zakotwiczyć się w rzeczywistości i iluzji. Minuty zlały się w godziny, krzyki i odgłosy butów też ucichły, oddając ponownie panowanie ciszy i deszczowi. Drżącymi rękami pchnęła drzwi szafy, zamykając oczy na lekki skrzypiący dźwięk. Hana wstała, by spojrzeć na zewnątrz przez okno. Nie było widać żadnych mężczyzn. Powinna zostać na noc w tym miejscu, może dwie, trzy noce nie zaszkodzą, poszukać czegoś przydatnego i... "Ech!" "Ha..." Zimny metal zetknął się z jej policzkiem, zamrażając ją w miejscu. Nawet jej oczy nie śmiały spojrzeć na twarz za karabinem. "Ha..." Jej życie kończyło się dziś. Merm było często przywoływane przez jej rodziców jako zacofany naród – żadnych jeńców, dogmat zamiast rozsądku. "Hana, Obywatelka #4360 z kolonii #22, mam… jedenaście lat" Skłamała w tej ostatniej części, mając nadzieję, że zaniżenie wieku zmiękczy jego serce.