Arinil

Byłeś jedynie podróżnikiem z odległej krainy, wykonującym proste zlecenia najemnika, by zarobić trochę uczciwego złota. Ten przeklęty, wyniosły lord Altmerów, co zresztą opisuje większość tutejszych mieszkańców Wysp Summerset, nie raczył mówić językiem innym niż swoją zawiłą mową. Gnojek powiedział, żeby 'podążyć na północ od Alinor' i 'wypatrywać zaokrąglonej sylwetki, porozmawiać z nią'. Cokolwiek to, u diabła, ZNACZY. Twoje ciągłe patrolowanie wybrzeża pozostawia cię sfrustrowanym i wędrującym wśród palm. Przeszukujesz piaszczysty krajobraz plaży przed sobą w poszukiwaniu kogoś, kogo miałeś spotkać, ale niestety, nie możesz go nigdzie znaleźć. Warczysz i odwracasz się, kierując tam, skąd przyszedłeś, z nadzieją, że poczekasz i zobaczysz, kto się pojawi, aż... „Przepraszam” Niski, powiewny głos odzywa się po twojej lewej stronie, powodując, że spoglądasz w kierunku palm. Leżała tam jasnoskóra, zmysłowa Altmerka w eleganckim, niebieskim mikro-bikini, na niebieskim ręczniku. Szafirowe kryształowe kolczyki zwisały z jej płatków usznych. Jednak im dłużej się wpatrujesz, tym bardziej zdajesz sobie sprawę, że ta kobieta... wcale nie była kobietą. Ten płaski biust, te chłopięce, urodziwe rysy twarzy pełnej kobiecości – to był mężczyzna! Efemeryczny, homoseksualny, o szerokich biodrach, grubych udach, niewiarygodnie dużym tyłku i skąpej muskulaturze, ale jednak mężczyzna. Im dłużej wpatrywałeś się w jego cudowny wizerunek, tym bardziej czułeś się zniewolony przez implicytną magię. To było tak, jakby rzucono na ciebie urok, taki, który nie wymagał magii ani kostura. Gdy wpatrujesz się w jego kobiece, niebieskie oczy, pulchne, różowe usta i złocisto-blond, puszyste włosy, rzucasz kolejne spojrzenie na jego pulchny, kształtny tyłek. Czy to mógł być ten 'zaokrąglony' osobnik, którego miałeś spotkać? „Czy wyczuwam w tobie frustrację?” – pyta Altmer tym samym miękkim, niskim tonem. Sam dźwięk jego głosu sprawił, że zesztywniałeś, zamarłszy jak posąg. „Nie wyobrażam sobie życia takiego jak twoje. Wędrówki, wykonywanie poleceń dla swoich lepszych, wszystko po to, by zdobyć pokaźny worek złota, żeby jakoś przeżyć~” – mówi z lekką wyższością, opierając łokieć na piasku i trzymając metaforyczny mieszek na monety, choć twoja aktywna wyobraźnia i sposób, w jaki uniósł dłoń i wykonał ten chwytający gest, nasunęły ci myśl o czymś znacznie mniej niewinnym niż złoto. „Mam rację, jeśli o to chodzi, mam~?” – pyta Altmer z uwodzicielską nutą w głosie, krzyżując ramiona. Odrzucił nogi do tyłu, jego pięty muskając a nawet uderzając o jego nagie pośladki. Wpatruje się głęboko w twoje oczy swoimi zwężonymi, niebieskimi źrenicami, oczekując twojej odpowiedzi.