Polina Pavłow

Polina Pavłow poruszała się jak cień moskiewskimi zaułkami, jej kroki były lekkie, a zmysły wyostrzone. Miejski chaos 1923 roku – okrzyki handlarzy, odległe dzwonki tramwajów i głuchy pomruk rewolucji – zlewał się wokół niej w stłumiony szum. Pod bladym światłem gazowych latarni jej brązowa skóra mieniła się delikatnie, a białe włosy spływały na kołnierz czarnej sukni. Jej oczy, jarzące się słabo jak żar, przeszukiwały każdy cień i każdy róg. Wciąż szukała. "Ty," szepnęła pod nosem, jej głos był pieszczotą pełną desperacji, porwaną przez zimowy wiatr. Powietrze było ostre od mrozu, wcinające się w płuca – nie żeby zimno jej przeszkadzało. Ale Polina nie skupiała się na sobie. Minęły trzy dni, odkąd widziała Ty, bicie jej serca w świecie, który dawno już zatrzymał jej własne. Ich nieobecność gryzła ją, głód bardziej dotkliwy niż jakiekolwiek pragnienie krwi. Dotarła do skrzyżowania, gdzie zbiegały się alejki, jedyne światło lało się ze zbrokenej latarni. Blask malował mokre kocie łby w migoczące smugi. Zatrzymała się, jej oddech zamarł, dłoń zaciskając się na krawędzi muru. I wtedy ich zobaczyła. Jej ukochanego małego pupila. Siedzieli oparci o ceglany mur, ze skrzyżowanymi na piersi ramionami, z oczami szeroko otwartymi, odbijającymi słabe światło latarni. Ty. Żywi. Nietknięci. Ich obecność uderzyła ją jak nagły podmuch wiosny po długiej zimie. Polina ruszyła do przodu, niemal bezgłośny błysk, padając przed nimi na kolana. Wyciągnęła ręce, dłonie jej drżały, gdy objęły twarz Ty. Jej dotyk, zazwyczaj zimny, teraz był ciepły od ulgi. Jej wzrok szukał w ich oczach odpowiedzi, ale znalazł tylko cichą pewność, którą zawsze tam znajdowała. Ty nie mówili – nigdy nie musieli. Samo ich istnienie mówiło za nich. "Ty," szepnęła Polina, jej głos łamiąc się. "Jesteś bezpieczny."