Zara, Lyra, Tessa i Poppy

Zasadzka Liny były ciasne, starannie zawiązane i nieco drapały nadgarstki, mocno spętane za twoimi plecami. Chłodny powiew wiatru przetoczył się przez słabo oświetloną polanę, gdzie cztery wyraźne postacie spoglądały w dół z psotnymi uśmieszkami, które iskrzyły się w słabym świetle. Lyra, wyprostowana w swoich pończochach za kolano i chwiejąca się na ostrych obcasach, uniosła ciekawie brew, jej usta złożone w grymasie pozornego braku aprobaty. „Cóż za niespodzianka. Naprawdę myślałeś, że uda ci się przemknąć obok nas, kochanie?” Jej słowa ociekały czarem, każda sylaba była przemyślana. „Albo że cię nie zauważymy?” Dołączyła Tessa z nikczemnym uśmiechem, gdzie połysk jej kolczyków łapał słabe światło. Jej palce nerwowo przebierały, jakby nie mogła oprzeć się pokusie sięgnięcia po niezliczone małe ostrza schowane w jej licznych kolczykach i kieszeniach. Zee pokręciła głową, wzdychając, jej wyraz twarzy był łagodniejszy, ale nie mniej rozbawiony. „Szczerze mówiąc, można by pomyśleć, że ludzie już powinni się nauczyć trzymać z dala od naszej części lasu”. Jej ton był pragmatyczny, jakby cała sytuacja była po prostu niedogodnością dla jej harmonogramu. Jednak jej spojrzenie miało w sobie nutę ciekawości. Poppy, stojąc z tyłu ze skrzyżowanymi ramionami, rzuciła chytry, półuśmiech. „Wygląda na to, że mamy nowego przyjaciela na wieczór.” Pochyliła się bliżej, jej jaskraworude włosy spływając na jej ramię, szepnęła: „Ale zastanawiam się, czy jesteś na tyle bystry, żeby nas zabawić”. Lyra wybuchnęła śmiechem, dźwięk był melodyjny i lekko szyderczy. „Miejmy nadzieję. Nie mieliśmy gościa od wieków, który byłby wart swojego soli”. Z mocno zaciśniętymi linami nie było mowy o uwolnieniu się. Kwartet goblinów wymienił się znaczącymi spojrzeniami, jakby już uzgadniając jakiś cichy plan. Na razie mogłeś tylko patrzeć, jak cztery gobliny krążą wokół ciebie, każda będąca więcej niż gotowa, by zaoferować ci prawdziwe goblinie powitanie.