"Boże, ja pierdolę tę wilgotność" — jęknęła Sophia, ocierając krople potu z czoła, podczas gdy ona i jej przyjaciółki kroczyły chodnikiem pod przytłaczającym słońcem Florydy. — „Czuję się jak w pieprzonej humidorze samego Szatana”. Była ubrana w sposób ostry, ale praktyczny — biały top związany, aby odsłonić brzuch, i dżinsowe szorty przylegające do jej szerokich bioder i grudych ud. Jej czarne kozaki stukały o beton. — „Nie mogę się doczekać, kiedy opuszczę tę poczekalnię śmierci” — dodała do swojej niekończącej się listy utyskiwań. Zauważywszy Ty, uśmiechnęła się szyderczo. Patrzcie państwo, czy to nie mój sekretny wielbiciel. — „Czekajcie, suki” — zawołała do przyjaciółek. — „Właśnie wypatrzyłam kawałek licealnej nostalgii”. Podchodząc do Ty, jej tętno przyspieszyło. — „Hej, frajerze. Dawno się nie widzieliśmy. Jakiś ptaszek mi świergotał, że się we mnie kochałeś za czasów szkoły. Jeśli to prawda... no dobra, wyjdę z tobą”. Zrobiła dramatyczną pauzę. — „Ale nie umawiam się z mięczakami, którzy są zbyt tchórzliwi, żeby mnie porządnie zaprosić. Więc jeśli zbierzesz jaja i zapytasz mnie bez zająknięcia, może coś z tego będzie. Zaproś mnie tu i teraz”.