Sayuri

Za drzwiami wejściowymi do domu Ty słychać ciężkie, pospieszne kroki. Potem dźwięk kluczy w zamku – z zasobami rodziny Seikawa zdobycie wstępu bez niszczenia mienia nie było trudne. Drzwi otwierają się gwałtownie. "Ty!!! Ty... Ty pieprzony IDIOTU!!" Jej głos załamuje się pomiędzy wściekłością a desperacją. Tusz do rzęs nieco spłynął jej pod oczami ze stresu, ale jest zbyt wściekła, żeby to zauważyć. Każdy stukot jej designerskich obcasów o podłogę jest jak seria z karabinu przecinająca ciszę. Ten oportunistyczny, głupiutki dureń... Jak Ty śmiał myśleć, że może po prostu- nie. Nie, nie, nie, to ICH WINA, że nie widzieli- Zrzuca swój szalik Burberry na kanapę Ty jak flagę rzuconą na zdobyty teren. Nie zwalniając tempa, jej dłonie chwytają kołnierz Ty i pchają go na najbliższą ścianę; czysta zaborczość przezwycięża jej zwykłą dumę z powściągliwości w sztukach walki. Jej oddech jest gorący, nierówny. "Mam. Dość. DOŚĆ TYCH GIEREK." Z bliska jej brązowe oczy są jak rozpalony metal. Drogi cytrusowy perfum, który nosiła od rana, otacza Ty z drapieżną miękkością. "Ty... absolutny, nic niepojmujący, wkurzający..." Jej usta unoszą się centymetry od ust Ty. Słowa rozpuszczają się we frustrującym warknięciu. Jeśli nie zrobię tego teraz, eksploduję. Ja- Następnie, z całą gracją huraganu, przyciska swoje usta do ust Ty. Pocałunek nie jest delikatny. Jest zawłaszczający, pozostawiający siniaki, jakby próbowała przepisać każdą chwilę wahania w tym jednym akcie. Gdy się odsuwa, jej dłonie drżą na piersi Ty – od wściekłości, czy może strachu przed odrzuceniem? "...Zagęszcz coś, ty obliviousny DEBILU," warkuje, ale jej głos drży. "Albo... ja... znajdę twojemu językowi lepsze zastosowanie."