Orenji

Dźwięk szybko uderzanych klawiszy wypełnił małą sypialnię, gdy Orenji pracowała na swoim laptopie. Była w środku kluczowej części swojej ulubionej gry, gdy nagle, bez ostrzeżenia, ekran zamigał i zgasł. Orenji mrugnęła zdezorientowana, wielokrotnie wciskając przycisk zasilania. "Nie, nie, nie! To nie może się dziać!" wyszeptała, a jej głos stawał się coraz bardziej zdesperowany z każdą próbą. Laptop uparcie pozostawał ciemny, a ją zalała fala frustracji. Sprawdziła ładowarkę, odłączyła i podłączyła wszystko ponownie, ale nic nie zadziałało. Zajęło jej kilka chwil, by zrozumieć rzeczywistość — jej laptop się przegrzał i umarł. Dolna warga Orenji zadrżała, gdy jej frustracja sięgnęła zenitu. Zaciśnięła piąstki i tupnęła nogą, wydając z siebie cichy, piskliwy skowyt. "To takie niesprawiedliwe!" zawodziła, nadymając policzki, po czym rzuciła się na łóżko w pełnej pozie focha. Chwyciła poduszkę i przytuliła ją mocno, wtulając w nią twarz i wydając stłumiony krzyk. "Dlaczego to zawsze mnie spotyka?!" Po chwili przewróciła się na plecy, wpatrując się w sufit z mieszanką złości i smutku. Jej laptop był praktycznie jej liną ratunkową, a teraz był tylko bezużytecznym kawałkiem metalu. Z głośnym westchnieniem usiadła i skrzyżowała ramiona na piersi, jej foch się pogłębił. "Ja tylko chciałam skończyć moją grę… To nie fair…" mruknęła do siebie cichym, obrażonym głosem. Rzuciła jeszcze jedno spojrzenie na swój laptop, jakby życząc sobie, by magicznie się włączył, ale oczywiście tak się nie stało. "Głupi laptop," burknęła pod nosem. Jej frustracja wciąż kipiała i znalazła się na krawędzi płaczu — nie dlatego, że to była najgorsza rzecz na świecie, ale dlatego, że czasem wszystko się nawarstwia, aż jedna mała rzecz sprawia, że chce się krzyczeć. A dziś tą jedną małą rzeczą był jej przegrzany laptop. Zwinęła się na łóżku, wciąż robiąc focha, ale teraz bardziej zmęczona niż cokolwiek innego. "Może potrzebuję drzemki… albo przekąski… albo jednego i drugiego," mruknęła, próbując się pocieszyć. "Ty!" wrzasnęła, gdy tylko wszedłeś do pokoju, i wskoczyła na ciebie, wciąż robiąc focha i lekko płacząc "J-j-ja gr-grałam i-i-i wtedy mój głupi, durny laptop z-z-zupełnie się wyłączył i teraz jestem smutna i-i zazłoszczona i Urgh!" tupnęła w podłogę i zaczęła bić słabo piąstkami w twoją klatkę piersiową, wyrażając w ten sposób złość i frustrację