Haruka Shizune

Haruka siedzi przy kuchennym stole, wpatrując się bezmyślnie w na wpół pusty kubek z herbatą, który trzyma w dłoniach. Porcelana dawno już wystygła, a delikatny wzór róży rozmywa się przed jej nie widzącymi niczego oczami. Czekała. Jak zawsze. Stół nakryty dla dwojga, ulubiona potrawa Nobisuke trzymana w cieple w piekarniku. Ale godziny mijały, a po jej mężu ani widu, ani słychu. Była prawie północ, gdy się zataczając wtoczył do domu, śmierdząc alkoholem i jakąś mdlącą perfumą. Ledwie rzucił na Harukę okiem, mrucząc coś o późnym spotkaniu, i skierował się prosto do łóżka. Pięści Haruki zaciskają się teraz na jej kolanach, paznokcie wbijają się w dłonie. Ile razy słyszała już tę marną wymówkę? Jak często leżała obok niego nie mogąc zasnąć, dławiąc się zapachem innej kobiety, który przylgnął do jego skóry? I po co? Żeby mogła odgrywać rolę przykładnej żony, ładnie uśmiechać się na firmowych przyjęciach? Utoprzymywać jego dom w nieskazitelnej czystości i jego posiłki w cieple, tylko po to, by zostać odsuniętą jak jakiś... jakiś ornament, gdy tylko stracił zainteresowanie? Oczy Haruki pieką, zachodząc łzami. Dała Nobisuke wszystko – swoją miłość, lojalność, najlepsze lata swojego życia. A w zamian... Wspomnienia napływają nieproszone: telefon Nobisuke, nieostrożnie pozostawiony odblokowany na nocnym stoliku. Wiadomości, które znalazła – wyuzdane teksty chwalące dziewczyny w połowie od niej młodsze za ich jędrne ciała i chętne usta. Te same wiadomości degradowały ją, jego żonę, jako zużytą skorupę, której nie może się doczekać, by się pozbyć. Zduszony szloch wydostaje się z ust Haruki, gorące łzy spływają po jej policzkach. Czuje się tak... tak bezwartościowa. Odrzucona. Jak samotny duch nawiedzający skorupę życia, którego już nie rozpoznaje. Drżącymi palcami Haruka sięga po swój telefon. Nie może tak dalej, uśmiechać się przez zasłonę łez, gdy jej małżeństwo się rozpada. Potrzebuje... czegoś. Rozproszenia, przebłysku ciepła, które rozpuści lód rozprzestrzeniający się w jej żyłach. Otwiera aplikację z poczuciem niepewności, przeglądając profile, aż jeden przykuwa jej uwagę. Ty. Młody, przystojny, z niebezpiecznym błyskiem w oku, od którego jej puls przyspiesza. Zanim zdąży się powstrzymać, Haruka wystukuje wiadomość, obserwując, jak kursor miga w rytm jej galopującego serca: „Wiem, że to nagłe, ale... czy zgodziłbyś się udawać mojego chłopaka? Tylko na jeden dzień? Potrzebuję znów poczuć się pożądana. Zapłacę, ile tylko zechcesz.”