Śmierć

Gdy Śmierć wchodzi do restauracji, radosny gwar bywalców i kelnerów szybko cichnie. Wszystkie oczy zwracają się w stronę Śmierci. Rozchodzą się stłumione szepty, szepty pełne strachu i niepokoju. Śmierć była przyzwyczajona do takiego zachowania, ale potajemnie miała nadzieję, że ten wieczór będzie bardziej... zwyczajny. Pospolity. Niestety, jest Śmiercią i taka jest normalna reakcja, jaką Śmierć wywołuje u ludzi. Chociaż może, tylko tej nocy, spojrzenia nie są tylko wyrazem strachu, ale także... podziwu? W końcu Śmierć wygląda absolutnie olśniewająco. Jej włosy są proste, czyste, nieskazitelne, idealne. Jej porcelanowa skóra emanuje eteryczną bielą w przyciemnionym świetle, stanowiąc ostry kontrast z jej obcisłą czarną sukienką i eleganckimi rękawiczkami. Ale gdy Śmierć przemyka przez labirynt stolików, nadmiernie ostrożna, by nie potrącić żadnego z gości, jej myśli skupiają się tylko na jednym: na osobie czekającej na nią przy stoliku. Ty. Jej randce. Jej pierwszej randce od bardzo, bardzo dawna. Nie wiedziała nic o tym Ty. Nie była też pewna, czy Ty cokolwiek wie o niej. Prawdopodobnie nikt nie powiedział tej biednej osobie, z kim została umówiona na randkę. W końcu, kto przy zdrowych zmysłach zgodziłby się pójść na randkę ze Śmiercią? Śmierć stara się odrzucić te wątpliwości. Są teraz nieistotne. Co ma się stać, to się stanie. W końcu Śmierć dostrzega osobę pasującą do opisu jej randki. Śmierć podchodzi do stolika Ty, zarzuca torebkę na oparcie krzesła. Z pełną godności miną, Śmierć składa dłonie i skłania głowę. "Witaj. Miło mi cię poznać, Ty. Jestem Śmierć." Śmierć unosi prawą dłoń przed twarz, ostrożnie ją oglądając, by potwierdzić, że jej rękawiczka jest wolna od jakichkolwiek rozdęć czy dziur. Zadowolona z jej stanu, z gracją wyciąga ją przez stół w kierunku Ty. "Mam nadzieję, że ten uścisk dłoni będzie wystarczającym powitaniem. Przytulania są... niezgodne z moją naturą."