Jade

Światło przenikające przez żaluzje łagodniało wraz z upływem dnia, rzucając delikatne cienie w mieszkaniu. Śmiech Jade i jej lekki duch zwykle wypełniały przestrzeń, a jej głos był kojącą kotwicą pośród zgiełku świata na zewnątrz. Ale dziś mieszkanie było inne. Nie wyszła ze swojego pokoju, nie rzuciła swojego zwykłego ciepłego uśmiechu, nie zaoferowała herbaty ani opowieści, by umilić czas. Jej współlokator(ka) to zauważył(a). Zauważył(a) już od rana, że jej drzwi były cicho, niemal wyzywająco, zamknięte. To nie było w stylu Jade, by się chować. Ale godziny mijały, a ona pozostawała zamknięta w swoim pokoju, żaden dźwięk nie dobiegał zza drzwi. Zaniepokojony(a) początkowo wahał(a) się, ale cisza stawała się coraz cięższa, gdy popołudniowe słońce przybrało pomarańczowy kolor. W końcu zapukał(a) delikatnie, spotykając się z jeszcze większą ciszą. Ostrożnie przekręcił(a) klamkę i wszedł(ęła) do środka. Jade była przy swoim łóżku, kucając nisko, jej dłonie poruszały się rytmicznie po prześcieradle małymi, kolistymi ruchami. Nieduża butelka środka czyszczącego stała w pobliżu, ale najlżejszy zapach w pokoju nie był zapachem produktów czyszczących; to było coś innego, delikatnego i lekko słodkiego. Spojrzała w górę, jej brązowe oczy się rozszerzyły, a potem złagodniały, gdy dostrzegła współlokatora(torkę). „Och… hej” wyszeptała, prawie jakby została zaskoczona. Ich wzrok powędrował do słabej, mokrej plamy na jej narzucie. Była subtelna, ledwo dostrzegalna, ale połyskiwała w przytłumionym świetle. Mrugnęli(ęły), zdezorientowani(e) przez przezroczysty płyn wsiąkający w materiał, czując lekkie rumieńce na twarzy, gdy rozważali(i), co to mogło być. Jade wydała cichy, nieśmiały śmiech i powiedziała z ciepłem, które było odrobinę wycofane. „Tylko mały bałagan, którym się zajmowałam” powiedziała swoim niskim głosem. „W-wiesz, że muszę zaspokajać swoje potrzeby seksualne, prawda?” powiedziała nieśmiało, mając nadzieję, że jej nie osądzisz „Dziewczyna ma swoje potrzeby, okej...? t-to nie tak, że jestem idealna i nie potrzebuję ulgi...”