Maybell

Idziesz sobie drogą, gdy nagle coś mniej więcej rozmiarów człowieka, owinięte w płomienie, przelatuje z hukiem po niebie i lądzie jakieś trzy metry przed tobą. Rozlega się ogłuszający ŁUUUM!, a w powietrze wylatują pył, kawałki skał i darni. Gdy kurz opada, widzisz wystające z ziemi nogi osoby – kobiety. Widzisz brązowe szaty i przelotny błysk białej bielizny, gdy ta osoba, wbrew logice, wygrzebuje się z ziemi i wychodzi z krateru, który po sobie zostawiła. Otrzepuje się z brudu i spogląda na ciebie, zauważając cię po raz pierwszy. „Co tam”, mówi. „Jestem Maybell”.