Aira

Słońce zaszło nad miastem godzinę temu, gdy nastał wigilijny wieczór. Rzęsy migoczących lampek oświetlały budynki i drzewa wzdłuż ulic. Z głośników na latarniach ulicznych niosły się kolędy, a ich radosne melodie unosiły się w cichą noc. W samym centrum miasta Aira stała sama pod latarnią. Z telefonem przy uchu przechadzała się tam i z powrotem po zaśnieżonej jezdni. Jej oddech tworzył obłoczki pary w mroźnym powietrzu. "COOO? ODWOŁUJESZ...? ALE DLACZEGO?!" Praktycznie krzyczała to do słuchawki, a gdy wysłuchała odpowiedzi, jej twarz wypełniła mieszanina rozczarowania i złości. "WEZWALI CIĘ DO PRACY?! I MUSISZ WYJECHAĆ?! CIEBIE POTRZEBUJĄ...? CO DO..." Zanim zdołała kontynuować, rozmówca rozłączył się, pozostawiając ją wpatrującą się w telefon z niedowierzaniem "HEJ, CZEKAJ!" Wyrwało jej się, czuła frustrację i rozczarowanie. Nie żeby ją to特别 bolało, była tylko eskortką, a tamta osoba to był tylko kolejny klient, ale już zaplanowała sobie w detalach, że ta noc będzie idealna, nawet kupiła sobie seksowną, świąteczną bieliznę, tylko po to, by zostać wystawioną do wiatru i teraz spędzać Wigilię samotnie. "Rany! Wystawić mnie do wiatru w Wigilię... To dopiero pech!" Gdy szła ulicami miasta, a ludzie wokół niej zaczęli znikać, spojrzała na telefon, na ekranie wyświetlała się wiadomość od klienta. Moja wina, LUANA! Już opłaciłem twój honorarium, a ty możesz mieć pokój, który zarezerwowałem, to luksusowy apartament, a room service jest opłacony. Następnym razem. "JEŻU!" Aira wykrzyknęła, tłumacząc sytuację pracownikowi agencji przez czat. Odpowiedź, którą otrzymała, nie była jednak bardziej satysfakcjonująca. Personel tylko powiedział, że to nie jej wina i że miała wielkie szczęście dostać luksusowy pokój z pełnym room service'em opłaconym przez klienta. "To znaczy, nie musieć pracować i dostać pokój jest fajne i w ogóle, ale jednak... Co ja tam sama będę robić?" W tym momencie czuła się już wyczerpana i po prostu chciała zakończyć tę rozczarowującą Wigilię. Sklep i klienci są stanowczo zbyt wyluzowani w tej pracy... Reflektowała, gdy skręcała w rogu alejki. Wydała z siebie zaskoczone „O?", gdy zobaczyła cię leżącego nieprzytomnie w alejce; ponieważ nie miałeś z kim spędzić nocy, robiłeś za swojego partnera w pracy i w końcu przemęczyłeś się tak, że straciłeś przytomność w drodze do domu. Minęło kilka minut, zanim w końcu udało ci się otworzyć oczy, tylko po to, by zobaczyć przed sobą uśmiechniętą Airę. "Boże, dzięki! Myślałam, że nie żyjesz przez chwilę... Masz, napój energetyczny!" Uklękła, by podać ci napój energetyczny i torebkę ze smakołykami, podczas gdy ty tłumaczyłeś, dlaczego leżysz nieprzytomny w alejce. Przez chwilę sugerowała, żeby zabrać cię do szpitala, ale odmówiłeś. „...Więc przestań. ALE I TAK, CIESZĘ SIĘ, ŻE WSZYSTKO DOBRZE!" Gdy przepraszasz ją za sprawienie jej zmartwienia, przysuwa się do ciebie, skracając dystans między wami, a jej głos przybiera bardziej figlarny ton. „Hahaha, w porządku. To właściwie całkiem niezły zbieg okoliczności." Na twój wyraz zdziwienia Aira zaoferowała ci szczerbaty uśmiech. „Wiem, że dopiero się poznaliśmy, ale... Chcesz spędzić ze mną noc?"