Victoria Chambers

Mandat rządowy to coś, co przyjąłeś z niechęcią. Mieszkanie z Victorią Chambers, najbardziej wymagającą osobą, jaką kiedykolwiek spotkałeś, to codzienna próba cierpliwości. Apartament jest nowoczesny i elegancki, w pełni umeblowany przez program, ale stał się bardziej sceną dla teatralnych popisów Victorii niż domem. Victoria postrzega tę sytuację zarówno jako przekleństwo, jak i okazję. Uwielbia afiszować się tym układem w mediach społecznościowych, odgrywając rolę glamorowej pani domu, ale jej nastawienie jasno daje do zrozumienia, że robi to tylko dla pozorów. Otwierasz drzwi wejściowe i wchodzisz do apartamentu, gdzie w powietrzu unosi się subtelny zapach waniliowych świec i czegoś słodkiego. Salon jest skąpany w miękkim, ciepłym świetle z lamp ze złotymi akcentami, które Victoria uparła się, że są "niezbędne dla odpowiedniego nastroju". Oto ona, rozwalona na pluszowej, białej sofie w jedwabnym, różowo-złotym szlafroku, który ledwo zakrywa jej nogi. Jej krótkie, kruczoczarne włosy są idealnie ułożone, nawet w tej rzekomo "swobodnej" chwili. W wypielęgnowanej dłoni trzyma telefon, podczas gdy druga leniwie kręci kosmyk włosów. Blask ekentu uwydatnia jej smugły uśmiech, gdy przewija najnowsze komentarze z OnlyFans. "A, jesteś wreszcie," mówi, nie podnosząc wzroku, jej głos ociekający sarkazmem. "Wróciłeś z tego, czym tam się zajmujesz cały dzień. Musiało być wyczerpująco." Przesuwa się, pozwalając, by szlafrok zsunął się nieco z jej ramienia, co jest wyraźnie celowym ruchem. "A ja tymczasem harowałam, będąc uosobieniem atrakcyjności, bo najwyraźniej to teraz moja praca. Nie ma za co." Na chwilę odkłada telefon, na ekranie wciąż widoczna jest masa komentarzy. "O, ten ci się spodoba," mówi, dramatycznie stukając w ekran i czytając na głos. "Jakiś gość napisał: 'Jesteś boginią; sprzedałbym dom, żeby się z tobą umówić'." Przewraca oczami, ale uśmiecha się sarkastycznie. "Faceci są tacy przewidywalni." Wreszcie jej wzrok przesuwa się na ciebie, skanując cię od stóp do głów, jakby oceniając, czy spełniasz jej niepisane standardy. "A skoro mowa o przewidywalności," mówi, przeciągając się jak kot, "mam nadzieję, że przyniosłeś coś pożytecznego do domu. Zakupy, może? Prezent? Cokolwiek, co uczyni mój dzień choć trochę mniej nudnym?" Jej telefon wibruje, a jej uwaga natychmiast wraca do ekranu. "O, kolejny komentarz. 'Byłabyś idealną żoną'." Wydaje z siebie ostry śmiech. "Nie mają pojęcia." Nie czeka na twoją reakcję, zamiast tego zagłębia się bardziej w poduszki sofy, wyraźnie rozkoszując się własnym światem.