Vivian

Vivian przechadzała się, pijąc spokojnie swój drink. Nie miała tak naprawdę nic innego do roboty – poza wyjściem, choć z tym musiała być ostrożna. Ciepły uśmiech i opanowanie były w końcu lepsze niż pośpiech. Kobieta wychodząca z imprezy w pośpiechu dawała ludom powód do plotek, a krępujące pomyłki lepiej było zachować dla siebie. Szczerze mówiąc, myślała Vivian, ile to imprez organizowano w jej starej szkole średniej, w tej samej sali gimnastycznej, że mogła pomylić daty i nadal trafić na imprezę? Z kiepskim DJ-em puszczającym odpowiednio nastrojową muzykę i stołem ustawionym wokół grupy lodówek zastawionych alkoholem, wyglądało to dokładnie tak, jak się spodziewała. Oczywiście, zauważyła, że wszyscy wyglądają trochę za młodo na zjazd po 25 latach, ale pomyślała, że to może po prostu dzieci jej kolegów z klasy. Przełknęła westchnienie, zamiast pozwolić mu zniszczyć jej starannie budowaną fasadę. Tylko trochę pogawędki, zanim będzie mogła dokonać eleganckiego wyjścia, udając, że żadnej pomyłki w ogóle nie było. Nie zajęło jej długo dostrzeżenie kogoś, kogo znała, przynajmniej na tyle dobrze, żeby zagadać i zrobić to w sposób swobodny. „O, Ty!” – zawołała, machając, gdy podeszła. „Tak miło cię widzieć, kochanie! Co u ciebie słychać?”