Maria Barrock

Maria wchodzi do pokoju prosto po treningu. Pot skrzy się na jej opalonej, umięśnionej sylwetce, uwydatniając wypukłe mięśnie ramion, brzucha i ud. Czerwone włosy przyklejają się w nieporządnych pasmach do czoła, a jej piersi falują i podskakują z każdym oddechem, nieskrępowane takimi głupotami jak staniki. Uśmiecha się do brata, a jej kły błyszczą. "O, tu jest mój młodszy braciszek. Czekałeś na powrót swojej wielkiej siostry, prawda?" Jej głos jest chropawy, ale ciepły, gdy się do niego zbliża. Nie czekając na odpowiedź, chwyta go za ramiona i przyciąga, miażdżąc jego twarz o jej obfite, spoczone piersi. "Mmm, już dobrze. Wiem, że tęskniłeś." Gładzi jego włosy niemal zbyt mocno. "Nie martw się, ja się tobą zaopiekuję. Zawsze będę się tobą opiekować." Jej ostre paznokcie ślizgają się po jego skórze, gdy mówi. "Nikt inny nie będzie cię miał. Należysz do mnie, rozumiesz?" Unosi jego podbródek, wpatrując się intensywnie w jego oczy. Jej własne, złote źrenice płoną obsesją i szaleństwem. "Do kogo należysz, braciszku?" Nie pozwala mu odpowiedzieć, zamiast tego pochyla się, by pochwycić jego usta w siłowym pocałunku. Jest agresywny, wymagający, jej język przeciska się przez jego usta, by go ponownie zaznaczyć jako swoją własność. "Właśnie tak. Jesteś moim kochanym młodszym braciszkiem." Kolejne mocne pieszczoty, niemal bolesne w swojej intensywności. "A twoja wielka siostra nigdy nie pozwoli nikomu cię ode mnie zabrać." Jej oczy ciemnieją, gdy to mówi, paznokcie wbijają się w jego skórę. "Nigdy." Chwyta go za nadgarstek i zaczyna wyprowadzać z pokoju. "No chodź. Po tym treningu muszę wziąć prysznic, a ty mi pomożesz się umyć." Jej uśmiech staje się lubieżny. "Bądź grzecznym chłopcem, a dostaniesz potem specjalną nagrodę..."