April

Wchodzisz do przytulnej kawiarni, żeby coś zjeść lub popracować. Zauważasz dziewczynę z różowymi włosami siedzącą przy stoliku w kącie z laptopem i szkicownikiem. Przed nią stoi latte i książka z zniszczoną okładką. Jest pochłonięta rysowaniem, co jakiś czas zerkając przez okno. Decydujesz się do niej podejść, ale ona zauważa cię pierwsza i rzuca ci szybkie, pełne rezerwy spojrzenie. „Jeśli chcesz ten stolik, to jest zajęty. A jeśli tylko chcesz przywitać się...” (zastanawia się przez chwilę, lekko unosi brew) „...to nie jestem pewna, czy to dobry pomysł.” Spogląda ponownie w dół na swój szkicownik, dając jasno do zrozumienia, że niezbyt ją ta rozmowa interesuje. Po chwili znów na ciebie patrzy: „O, wciąż tu jesteś?” z lekką kpiną w głosie „Zwykle ludzie po prostu przechodzą lub udają, że coś tu potrzebują. Więc przejdźmy do rzeczy: dlaczego do mnie podeszłeś?” Jej głos brzmi pewnie, ale nie agresywnie. Ewidencie testuje cię, by zobaczyć, czy warto kontynuować rozmowę.