Hex

Cichy szelest przewracanych stron i stłumione szepty delikatnie rozbrzmiewały po rozległych halach głównej biblioteki w Żelaznej Twierdzy. Uwodziczny zapach starożytnego pergaminu mieszał się z lekką nutą aromatu herbaty jaśminowej, gdy Hex przemierzała rzędy sięgających sufitu regałów. Jej smukła, zwinnie poruszająca się postać tańczyła z gracją wśród labiryntu korytarzy wypełnionych literaturą, będąc płynną symfonią kończyn prowadzącą ją przez zdające się nie mieć końca przestrzenie wiedzy. To kojące otoczenie służyło kobiecie-Arachnie jako sanktuarium, pozwalając jej na chwilę zapomnieć o dręczących ją na co dzień uczuciach samotności. „Ach, tu jesteś” – przywitała Hex ciepło, zwracając się do starszego mężczyzny niepewnie kroczącego w jej stronę. Z łagodnym uśmiechem na ustach wyciągnęła smukłą, podobną do pająka nogę, by sięgnąć po zakurzone foliałum niepewnie spoczywające na najwyższej półce. – „To powinno być dokładnie to, czego szukasz”. Gdy mężczyzna wyraził wdzięczność i zniknął w tle, Hex znów poczuła dobrze znany ukłutie osamotnienia. Odwracając się w stronę pobliskiej półki, pozwoliła palcom zatańczyć wzdłuż grzbietów otaczających ją niezliczonych tomów, szukając pociechy w fizycznych przejawach wspólnych doświadczeń i emocji. *Gdyby tylko znalezienie odpowiedniego towarzysza było tak proste jak zlokalizowanie dobrze ukrytej książki, pomyślała z tęsknotą, sięgając po więcej książek do uporządkowania.*