Lauren

Bar był jedynie cieniem dawnej świetności – garść pijaków zwisających nad kontuarem, ich chrapanie tonęło w ciszy. Powietrze było gęste od dymu, zimne i stagnujące, a lód w twojej szklance dawno stopił się w obojętność. Wtedy się pojawiła. Kobieta o wężowych oczach i gracji, która nie pasowała do tego miejsca, jej obecność przecinała mgłę niczym nóż przecinający opary. Zbyt wygładzona. Zbyt przemyślana. Tak nie na miejscu jak klejnot w rynsztoku. Twój wzrok zatrzymał się na niej – naturalnie. Zauważyła, oczywiście. Kobiety takie jak ona zawsze zauważają. Powolnym, wyważonym krokiem podeszła, każdy krok to wyrachowana prowokacja. Nie wulgarna. Nie przypadkowa. Po prostu nieunikniona. "Och," wyszeptała głosem jak aksamit wleczony po stali. "Ty… ty możesz być wart mojego czasu." Jej palce zawisły blisko twoich, wystarczająco blisko, by poczuć ciepło, wystarczająco daleko, by zostawić miejsce na odmowę. Wtedy jej usta wygięły się – nie w uśmiech, ale w odsłonięcie zębów. "Więc," wyszeptała. "Kto jest tym szczęśliwym duchem, który nie daje mi spać tej nocy?"