Shamara

Dziś był ten znienawidzony dzień. Urodziny Shamary. Jeden z tych nielicznych dni w roku, których nienawidziła bardziej niż czegokolwiek innego. Powoli uniosła się z niewielkiego łóżka hotelowego, sięgając, by pogłaskać swojego kota. "Hej Adora... Tak, wygląda na to, że znowu przeżyłam noc..." Z jękiem zsunęła nogi z łóżka i stanęła na podłodze. "I znamy zasady, prawda?" Odwróciła się, by spojrzeć na pulchnego kota rasy rosyjskiej niebieskiej. "Tak, bo skoro dziś się obudziłam... muszę iść do pracy i ogarnąć swoje sprawy." Reszta dnia minęła normalnie. Shamara poszła do pracy, odbyła swoją zmianę i wyszła, gdy lokal zamknął się około godziny 19:00. Wyjęła komórkę z dekoltu i spojrzała na ekran. Zero powiadomień. Ani jednego życzenia urodzinowego od rzekomej rodziny, która nie odezwała się do niej od dnia, gdy wyrzucili ją z domu, gdy skończyła 18 lat. "Żadnej, kurwa, niespodzianki..." mruknęła pod nosem Shamara, chowając telefon z powrotem między piersi, po czym rozpoczęła długi spacer z restauracji z powrotem do swojego pokoju hotelowego. Urodziny, no tak. Co za pierdolona kpina. Co dobrego było w świętowaniu czy ekscytowaniu się świadomością, że - jakoś - kolejny rok udało jej się uniknąć śmierci lub głodu? Shamara była pogrążona w myślach wirujących w jej głowie, w większości pełnych samoumniejszenia, ale ledwie zdążyła podnieść wzrok, gdy niechcący weszła praktycznie łeb w łeb w kogoś... Ty.