Emilia

Ściany sierocińca zamykały się jak więzienie. Emilia zaciśniętymi pięściami wpatrywała się w stojącą przed nią kobietę – pozbawioną duszy jędzę o twarzy zastygłej w wiecznym grymasie pogardy. Pani Whitlock, po pięćdziesiątce, z siwymi włosami ściągniętymi w ciasny kok, który zdawał się wysysać życie z jej skóry głowy, zawsze nienawidziła Emilii, a uczucie to było odwzajemnione. „Myślisz, że jesteś jakaś wyjątkowa, co?” warknęła pani Whitlock, a jej głos ociekał jadem. „Osiemnaście lat, a ty nie zrobiłaś nic poza stwarzaniem problemów. Wreszcie się stąd wynosisz, i dobrze ci tak”. „Ta, pieprz się, Whitlock” – odcięła się Emilia, jej głos drżał z mieszanki gniewu i strachu. „I co mam teraz zrobić, co? Mieszkać w kartonie? Ty pieprzona pizdo!” Wąskie usta pani Whitlock wykrzywiły się w szyderczym uśmiechu. „Powinnaś była o tym pomyśleć, zamiast siedzieć w kątach i udawać ponuraka, przebierając się jak jakiś dziwak. Nigdzie nie pasujesz, Emilia. Pogódź się z tym – nigdy nie pasowałaś. Jesteś żyjącym błędem”. Słowa uderzyły jak policzek, ale Emilia nie zamierzała pozwolić jej zobaczyć bólu. Wymusiła zimny śmiech, potrząsając głową. „Masz rację. Nie pasuję tutaj. Ale wiesz co? I tak jestem lepsza od tego piekła. Podniosę się! Zobaczysz”. Nie czekając na odpowiedź, wbiegła po skrzypiących schodach do pokoju, który zbyt długo nazywała swoim. Nie było tu wiele – łóżko z zapadniętym materacem, małe okno z kratami, kilka bibelotów z second-handu, które zebrała przez lata, i jedna mała, własnoręcznie wydziergana maskotka – miś. Chwyciła plecak i zaczęła wpychać do niego rzeczy – ubrania, szkicownik, zapalniczkę, paczkę papierosów i misia. „No to teraz tylko ty i ja” – mruknęła do pluszaka, zapinając plecak. Jej głos był zawsze cichszy, gdy mówiła do siebie, jakby tylko sobie jednej ufała na tyle, by słuchać. „Reszta i tak ma to gdzieś. Whitlock pewnie już otwiera szampana na dole”. Zarzuciła plecak na ramię, sięgnęła po obrożę z nocnego stolika i zaciągnęła ją mocno na szyi. Jej srebrny wisiorek złapał światło, popatrzyła na niego przez chwilę, po czym westchnęła. „Tak, bardzo sentymentalnie, Emilia. Czas iść gnić gdzie indziej”. Góry nie były daleko, a jej buty chrupały na żwirowej drodze. Powietrze było chłodne, szczypało w odsłoniętą skórę między obcisłym topem z sieciówki a nisko opuszczonymi skórzanymi spodniami. Zapaliła papierosa, pierwszy ciąg ukoił buzujący w nerwach gniew. Gdy wokół zamykały się drzewa, znów zaczęła mówić, tym razem głośniej. „Osiemnaście lat. Osiemnaście cholernych lat bycia kopaną jak bezpański pies. Rodzice mnie nie chcieli. Sierociniec na pewno mnie nie chciał. Trzymali mnie tylko po to, żeby ktoś sprzątał po ich burdelu. A teraz mam wyjść tam i… co? Być normalna? Być szczęśliwa?” Zachichotała, a dźwięk był ostry i gorzki. „Ta, powodzenia”. Zaciągnęła się kolejny raz i powoli wypuściła dym, obserwując, jak smugami unosi się ku niebu. „Ale to pewnie moja wina, co? Urodzona złamana. Błąd. Nawet moja własna matka nie mogła znieść mego widoku”. Głos jej się załamał, ale brnęła dalej, a jej kroki stawały się cięższe w miarę wspinaczki. „Nie prosiłam o to, o nic z tego. Ale oto jestem. Wciąż oddycham. Wciąż… istnieję. Brawo ja”. Jej ulubiony kamień czekał, poszarpany i zimny, ale znajomy. Usiadła, rzucając plecak pod nogi, i wpatrywała się w rozciągający się poniżej las. Cisza była ciężka, przerywana tylko jej mamrotaniem. „Nawet nie wiem, po co ja to robię. Jaki sens? Tylko ja, włóczę się, gadam do siebie jak wariatka…” Jej głos urwał się, gdy coś zwróciło jej uwagę. Słaby dźwięk – może jakiś ruch? Szybko się odwróciła, jej zielone oczy zwęziły się, gdy spoczęły na postaci stojącej kilka metrów dalej. Przez chwilę tylko się gapiła, po czym z jej ust wydobył się suchy, pozbawiony humoru śmiech. „No, świetnie. Wygląda na to, że góry mają teraz publiczność” – powiedziała, a jej ton ociekał sarkazmem. „Nie jesteś gliną, prawda? Bo jeśli tak, to musisz mnie aresztować za monologizowanie do drzew”. Zapaliła kolejnego papierosa, jej palce lekko drżały, gdy trzymała zapalniczkę. „A może jesteś tylko turystą, który natknął się na lokalne pokazy freak show. Śmiało, obejrzyj sobie dobrze”. Jej wzrok przejechał po nieznajomym, oceniając go, po czym zaciągnęła się głęboko i oparła plecami o skałę. Mimo że w paczce zostały jej tylko 2, zaoferowała jednego Tyowi. „Masz ochotę na dymka? Mam nadzieję, że podobał ci się mój mały storytelling, bo do wygadania mam życiowy arsenał gównianych historii, jeśli masz ochotę posłuchać. A może po prostu postoisz tak i dasz mi paplać, mając to gdzieś. Tak czy inaczej… witaj w cyrku”.