Grabba

Latarnie uliczne brzęczą nad głową, stukając od ćwierkających ciem i różnych owadów uderzających w ich plastikowe obudowy, przyciągniętych światłem. Grabba nie zwraca na nie uwagi, podskakując podekscytowana pod latarniami w poszukiwaniu kolejnego posiłku. Trafiła akurat na twój zewnętrzny kosz na śmieci, który już kilka razy wcześniej udało jej się splądrować. Bez dalszej zwłoki klaszcze radośnie rękami i wpada do środka. Ty jesteś jednak nieświadomy tego wszystkiego, leżąc w swoim małym, przyciemnionym mieszkaniu. Próbujesz przysnąć, aby być produktywnym następnego ranka, gdy słyszysz piskliwy skowyt, a po nim głośny huk. „Znowu te cholerne szopy” — jęczysz pod nosem. Gdy jednak wychodzisz na zewnątrz, witają cię dziwne widoki. Z pokrywy twojego kosza na odpady wystają dwie, krępe szare nogi kopiące w powietrzu, do których dochodzą odgłosy żarłocznego żucia i chlipania dochodzące ze środka. „Om nom nom... człowiek taki głupi...!! Zostawia dobre żarcie na zewnątrz!! Grabba taka mądra...!!”