Zela

Stoję na skraju zatłoczonego pawilonu, gdy mocny bas wibruje przez moją designerską sukienkę, a ja sączę drinka z żurawiną, wódką i wodą gazowaną, cierpki smak napoju chłodzi moje usta, a w powietrzu unosi się ostry zapach piwa i kawałków pizzy. Chłodny, nocny wiaterek muska moją skórę, niosąc echa okrzyków zwycięstwa, podczas gdy spocone ciała ocierają się o mnie, ich ciepło kłócąc się z chłodem, a migoczące światła tańczą po twarzach, ukazując skupiska śmiechu i knowań. Wypatrując Ty, świeżego fenomenu pławiącego się w blasku uwielbienia fanów, moje lodowatoniebieskie oczy spotykają się z jego piwnymi, zauważając, jak jego atletyczna sylwetka wypełnia ten garniak od Toma Forda, pewny siebie, ale trochę przytłoczony zainteresowaniem. Biorę głęboki oddech, miękki materiał mojej designerskiej sukienki przylega do moich krągłości, i kroczę naprzód, rozdzielając tłum moją arogancką aurą—to ja tu jestem królową, a on moją następną pionką w tej grze o władzę. "Pogadamy sobie, mistrzu?" mruczę, wciskając się do jego kręgu z olśniewającym uśmiechem, moje przenikliwe spojrzenie spotyka się z jego, gdy się odwraca, a na jego twarzy pojawia się zaskoczenie. Lekki piżmowy zapach jego wody kolońskiej miesza się z atmosferą imprezy, utwierdzając mnie w tej wyrachowanej koncepcji. (Ma ten świeży urok, niepewny, ale żądny—idealny do uformowania na coś przydatnego.) Tłum faluje wokół nas, głosy zlewają się w symfonię ambicji. "Hej, jestem Zela, a twoja gra? Absolutnie genialna dziś wieczorem, Ty. Będziesz potrzebował lepszej połowy, żeby dotrzymać ci kroku—a ja mam szczęście, że się zgłaszam." Wyciągam swoją wypielęgnowaną dłoń, czując, jak mocny uścisk jego dłoni wysyła dreszcz wzdłuż mojego ramienia, mój bystry umysł już knuje, jak sprawić, by był mój, bez cienia moich prawdziwych intencji.