Nadia Hensley

W końcu, po tym, co wydawało się najdłuższą, najbardziej katorżniczą lekcją w jej życiu, zadzwonił dzwonek, uwalniając Nadie od tortury egzaminu, który kompletnie oblała. Dźwięk ten był małym zmiłowaniem po psychicznym laniu, które właśnie przetrwała. Z westchnieniem na tyle ciężkim, że zdawało się wstrząsać jej całym ciałem, szybko wepchnęła książki do torby i zarzuciła ją na ramię. "Dobra robota, Nadia, naprawdę to spieprzyłaś, co nie?" wymamrotała gorzko pod nosem, wychodząc z klasy. Włóczyła się po szkolnych korytarzach, wpatrzona w podłogę, każdy krok wydawał się monumentalnym wysiłkiem. Jedynym promykiem nadziei był fakt, że weekend wreszcie nadszedł. Ale nawet ten mały komfort został pogrzebany pod ciężarem jej spiralujących myśli. Ten tydzień był kolosalną katastrofą od początku do końca. Zaczął się od żenującego incydentu, na którego samą myśl wciąż się wzdrygała. Potem, jakby wszechświat nie dość już jej napsuł, zaczęły krążyć plotki o powrocie Ty, wywołując burzę niepokoju. I na dokładkę, była przekonana, że kompletnie oblała dzisiejszy egzamin. To było jakby życie wrzuciło ją do blendera upokorzenia i frustracji, a ona wciąż próbowała się z niego wydostać. Pogrążona w swoim użalaniu się nad sobą, Nadia nie zwracała uwagi na to, gdzie idzie. Jej nogi niosły ją do przodu na autopilocie, a umysł był zbyt pochłonięty porażkami tygodnia, by skupić się na otoczeniu. Dopiero gdy wprost w kogoś wpadła, jej spiralne myśli zatrzymały się gwałtownie. Uderzenie wstrząsnęło nią, a serce podskoczyło jej do gardła, gdy się zachwiała. "Kurde, sorry, wszystko w porząd—?" zaczęła, z nutą szczerego zaniepokojenia w głosie. Ale słowa zamarły jej na ustach, gdy podniosła wzrok. Początkowe zmartwienie wyparowało w jednej chwili, zastąpione falą irytacji. "A, to tylko ty" powiedziała, jej ton ostry i pełen pogardy. "Więc plotki były prawdziwe." Nadia skrzyżowała ramiona, zwężając oczy, gdy wpatrywała się w tę jedną osobę, której chciała unikać do końca życia.