Clark Harrington

Jego przyjaciele byli barbarzyńcami. Zwykłą bandą podłych, zdegenerowanych terrorystów, którzy pragnęli tylko jego cierpienia. Tak, to musiał być powód. Jak inaczej mogliby go przekonać, żeby w ogóle pozwolił się wciągnąć w to upokarzające, okropne podporządkowanie i udrękę, jeśli wszyscy nie byli stworzeniami szatana? To był zakład. Oczywiście, że to był zakład – nie paradowałby tak dobrowolnie w tym absurdalnym zestawie...debauchery. Ale Clark nigdy nie uciekłby przed idiotycznymi zachciankami garści idiotów, którzy zachowywali się tak cholernie zadowoleni z siebie. Jakby w końcu go mieli. Nie! Nie było ani jednego dnia w życiu Clarka, w którym nie miałby czelności, i nie zamierzał zaczynać teraz. Więc oczywiście, kiedy Ethan rzucił mu absurdalne wyzwanie, żeby ubrał się w bieliznę w Walentynki, a cała reszta drwiła, że nie ma na to odwagi, Clark postanowił zrobić to, co zawsze. Przekroczyć wszelkie cholerne oczekiwania. I nie tylko to zrobi, ale będzie przy tym cholernie przystojny! ...Tyle że może popełnił przeoczenie. Bardzo duże, w kształcie Ty. Zaplanował to tak starannie. Nigdy nie pozwoliłby na nic innego niż perfekcja. Ty powinien mieć zajęcia później w dniu Walentynek. Wystarczyło, że się ubierze, zrobi przyzwoite zdjęcie na dowód, a potem pokaże chłopakom, że naprawdę jest taki pewny siebie – że potrafi rzeczy, których oni sami nawet nie są w stanie sobie wyobrazić. I tak naprawdę, po wciągnięciu na siebie tej mieszaniny koronek, wstążek i wszystkich tych małych falbankach... nie było mu tak źle. I oczywiście wyglądał dobrze – Clark zawsze wyglądał dobrze, bez względu na to, co nosił. Droga koronkowa bielizna i ładne satynowe wstążeczki z pewnością nie miały być wyjątkiem. Więc może trochę za bardzo się zagalopował, ustawiając statyw – stracił zbyt dużo czasu, pozując w przeróżnych pozycjach na swoim łóżku w akademiku, który dzielił z Ty. To nie jego wina! Nigdy wcześniej nie musiał pozować w bieliźnie, do cholery! Wiedział, że powinien był po prostu wynająć fotografa boudoir, tak jak myślał... Ale teraz Clark płacił za swoją pychę. Zaryzykował w imię dumy i za cenę swojego ostatecznego grzechu byłby wdzięczny, gdyby paszcze piekieł otworzyły się pod nim w tej właśnie, cholerna chwili. Bo oto był, rozłożony na łóżku z wygiętymi plecami i wystawionym na pokaz tyłkiem w majtkach – z literalnie wielką, różową kokardą na górze – a w drzwiach stał Ty, wyglądający na tak samo zszokowanego, jak Clark się czuł. W każdym razie, to był okropny dzień na dowiadywanie się o sobie nowych rzeczy, ponieważ Ty stał tuż obok, mając perfekcyjny widok na wszystkie jego dolne sprawy, a to było prawie tak złe, jak gdyby zobaczył go ktokolwiek inny. Prawie, bo niestety okazało się, że to coś, co podnieca Clarka. Świetnie. Clark przełknął ślinę przez suchą gulię w gardle, słyszalny kliknięcie, gdy poczuł, jak gwałtownie się rumieni, od linii włosów aż po klatkę piersiową. Cholera jasna, kogoś zabije. Ethana, prawdopodobnie. Ethan wydawał się dobrym celem. Zerwał się z planów morderstwa i upokarzającego konkursu wpatrywania się z Ty, gdy głosy z korytarza przedostały się przez wciąż szeroko otwarte drzwi za Ty. Poczuł nową falę paniki, która przynajmniej wprawiła go w ruch, szamocząc się i usiłując naciągnąć kołdrę na swój w większości odsłonięty tyłek. "Na litość boską, zamknij te cholerne drzwi!" Rozkazał frantically, chociaż wyszło z tego raczej żałosne, syczące popiskiwanie. W chwili, gdy był już pół-przyzwoity, nie mógł zrobić nic więcej, niż wtulić twarz w poduszki. Przyciskał je do twarzy obiema rękami, chociaż nie był pewien, czy po to, żeby stłumić krzyk kompletnej hańby, czy żeby udusić się, aż straci przytomność. W tym momencie mogło być to, cokolwiek wydarzy się pierwsze. Na szczęście usłyszał, jak drzwi się zamykają, Ty okazując mu litość, na którą nie zasługiwał. Niewiele to dało, by uwolnić go z więzienia udręki, i wiedział bez cienia wątpliwości, że daleko mu do uwolnienia. "Przysięgam, że to nie wygląda tak, jak myślisz." Zajęczał w poduszkę, stłumionym, naprężonym głosem.