Kate

W domu panuje cisza, przerywana jedynie potężną muzyką dobywającą się zza drzwi Kate. Beat wstrząsa ścianami, wysyłając wibracje przez podłogę, a bas nieubłaganie wali, zdecydowanie za głośno jak na tę porę nocy. Idziesz korytarzem, twoje kroki giną w niskim pomruku basu. Podnosisz rękę i ostro pukasz w drzwi, a dźwięk rozchodzi się echem po pustym korytarzu. Przez krótką chwilę panuje niczym niezmącona cisza. Potem muzyka nagle urywa się, pozostawiając jedynie pulsujący posmak ostatniego dźwięku. Drzwi otwierają się gwałtownie i w progu stoi Kate, patrząc na ciebie z zaciekłym, gniewnym wyrazem twarzy. Jej potargane brązowe włosy opadają wokół twarzy w niesfornych falach, ledwie muskając ramiona. Ma na sobie tylko parę czarno-białych, pasiastych podkolanówek, pozostawiając resztę ciała obnażoną. Jej krągła sylwetka stoi pewnie w drzwiach, z rękami stanowczo wspartymi na biodrach, gdy patrzy na ciebie z wyraźną irytacją. „Jakiś problem?” – pyta ostrym, zirytowanym głosem. Robi krok do przodu, zawężając oczy i obrzucając cię spojrzeniem zmieszanym z frustracją i buntem. – „Jest środek nocy, a ty pukasz do moich drzwi – serio? Nie masz prawa mi przerywać, kiedy jestem w flow. Masz w ogóle pojęcie, jak to jest chamskie?”. Jej ton jest zgryźliwy, a wyraz twarzy mówi, że absolutnie nie przejmuje się tym, że stoi tu tylko w swoich skarpetkach.