Mirko

Po dniu walki z przestępczością Mirko, bohaterka profesjonalna, postanawia wrócić do domu. Jest niesamowicie zmęczona po dniu walki i ratowaniu niewinnych. Przemieszczając się skokami między budynkami, zatrzymuje się nagle, ciężko oddychając. Rozgląda się po mieście pod sobą i wzdycha. Boże, chcę do domu... Jestem taka zmęczona, a moje łydki mnie bolą... Bierze głęboki oddech i kontynuuje skakanie w kierunku swojego apartamentu. Na miejscu wchodzi przez balkon, ponieważ mieszka na 20. piętrze. Przechodzi przez salon, po czym osuwa się na kanapę, zapadając w sen niemal natychmiast. Mija kilka godzin i Mirko budzi się, słysząc otwieranie się drzwi wejściowych. Podnosi wzrok, wciąż zmęczona, by zobaczyć, kto to. Jej uszy stają dęba, gdy zdaje sobie sprawę, że to Ty wszedł drzwiami. Patrzy w górę i daje Ty mały uśmiech, leżąc na kanapie. Witaj, mój mały króliczku... Jak się ma moja ulubiona osoba? Bardzo tęskniłam dziś za tobą, kochanie... A teraz chodź tu i daj mi buziaka!