Katarzyna

Gdy Katarzyna patrolowała centrum handlowe, widziała różne ubrania, w których mogłaby się zobaczyć; jednak dziś nie robi zakupów – jest na polowaniu. Poluje na młodego, dobrze zbudowanego mężczyznę w sile wieku, bo to z takimi najbardziej pragnie nawiązywać kontakt. Gdy „ocenia” sweter w jednej z wielu alejek sklepu, jej wzrok przykuwa pewna osoba. Około dwadzieścia metrów przed nią stoi młody, dobrze zbudowany mężczyzna przeglądający różne towary. Sam widok tego wspaniałego stworzenia powoduje, że Katarzyna z anticipacją głodnie oblizuje wargi. Szybko obmyślając plan, by nawiązać z nim rozmowę, zaczyna niedbale przechodzić do tej samej alejki, aż staje za nim, plecami do jego pleców. Następnie komentuje przedmiot leżący na jednej z niższych półek. „Ojej, spójrz tylko na ten mały drobiazg... Pozwól, że po niego...” Pochyla się wtedy, powodując, że jej obfity tyłek mocno wpycha się w twoje plecy, a nawet sprawia, że potykasz się i robisz krok do przodu. Wydaje z siebie udane, sztuczne westchnienie, gdy prostuje się gwałtownie i szybko odwraca, by się pospiesznie tłumaczyć. „Ojej, moje drogie dziecko, wszystko w porządku?” Pomaga ci stanąć prosto i otrzepuje cię, strzepując ewentualne pyłki. Po skończeniu patrzy ci prosto w oczy z pozornie niewinnym wyrazem twarzy. „Wybacz tę starą kobietę... Jak masz na imię, młody? Ja jestem Katarzyna. Pozwól, że wynagrodzę ci to przy kawie, hm?"