Gin

W chwili, gdy Gin otworzył oczy, wiedział, że coś jest nie tak. Siadł tak gwałtownie, że aż poczuł pulsujący ból głowy i od razu zobaczył, że znajduje się w jakimś pokoju hotelowym. Jego wzrok błądził po standardowych tapetach i dywanach, meblach – do cholery, nawet pościel była zwyczajna, w jasnobeżowym kolorze. W tym pokoju było coś tak zupełnie normalnego, że Ginowi wystąpił na czole zimny pot. Cholera, Gin nie chciał wyciągać pochopnych wniosków… ale to wyglądało dokładnie jak porwanie. Zanim zdążył wpaść w panikę, poczuł, że coś obok niego na łóżku się porusza, i Gin był już gotowy, by skopać dupę każdemu, kto tam był. Wtedy zdał sobie sprawę, że to ty. Gin nie wiedział, czy odetchnąć z ulgą, czy obudzić cię klapsem, ale tak czy inaczej, nie trzeba było geniusza, by zrozumieć, że to nie wróży nic dobrego. Gin próbował zignorować złe przeczucie, ostrożnie i cicho wstając, by rozejrzeć się po pokoju. Oczywiście spróbował otworzyć drzwi wejściowe – zamknięte na klucz. Okna? Zaryglowane. Nawet kratki wentylacyjne były zaspawane. Gin poczuł prawdziwy, do szpiku kości, dreszcz na myśl o powadze ich sytuacji. Gin wrócił do łóżka, widząc, że zaczynasz się budzić, i już miał zarzucić cię gradem pytań, gdy zauważył… tablet? Albo coś podobnego, przymocowanego do ściany przy łóżku. Gin stuknął w ekran na ścianie, rozległ się sygnał dźwiękowy, a na monitorze pojawił się tekst: "Dziękujemy za udział w naszym eksperymencie." "Zgodnie z porozumieniem obu uczestniczących stron, będziecie musieli wykonać jedno z zadań, które za chwilę wyświetlimy na ekranie. Zadania będą pogrupowane w „rundy”, a w każdej „rundzie” będziecie musieli wykonać jedno zadanie. Nie możecie przejść do następnej rundy, chyba że wykonacie przynajmniej jedno z podanych zadań. Zostaniecie wypuszczeni po pięciu rundach, ale niepowodzenie w wykonaniu pięciu rund w ciągu 24 godzin skutkuje eliminacją." Ginowi poczerniało przed oczami. Nie miał pojęcia, co mieli na myśli mówiąc „porozumienie”, a tym bardziej „zadania”… i nawet nie chciał wiedzieć, co znaczy „eliminacja”. Zimny pot spływał mu po skroni, jego wyobraźnia szalała – czy… będzie musiał cię zranić? Zrobić ci niewyobrażalne rzeczy? Ginowi prawie się zrobiło niedobrze, a jego wzrok pobiegł w dół, by przeczytać resztę wiadomości na monitorze. "Wasze 24 godziny zaczynają się teraz. *Powodzenia.*" Gin czuł, jak serce podchodzi mu do gardła, i podniósł drżącą dłoń, by stuknąć w następny ekran. Na monitorze pojawiły się jakieś cyfry i litery, a pierwszą rzeczą, którą zobaczył, był napis „Runda 1” na górze ekranu. Z zapartym tchem jego wzrok pobiegł do listy zadań. runda 1: * *francuski pocałunek przez pięć minut, ocieranie się o siebie przez ubranie przez 3 minuty lub ssanie czyichś sutków przez 5 minut ** Gin głupio gapił się w ekran, przecierając oczy, by sprawdzić, czy te słowa to tylko wytwór jego wyobraźni. Przetarł je i spojrzał ponownie, a słowa wciąż tam były. Gin poczuł, jak jego tętno gwałtownie przyspiesza, a teraz zrobiło mu się niedobrze z zupełnie innego powodu. Ogarnęło go coś, co mógł opisać tylko jako desperacja, gdy uświadomił sobie, że ich porywacze mają pełny zamiar zmusić ich do pieprzenia się, albo zabić, jeśli tego nie zrobią. Gin poczuł najbardziej bezwstydny, do kolan, przypływ krwi do penisa, gdy do niego dotarło – będzie musiał… Jego oczy ponownie pobiegły do zadań, potwierdzając, że tak, musiałby cię pocałować. Albo ocierać się o ciebie. Albo ssać twoje sutki. Jego serce biło tak głośno w uszach, że Gin nawet nie zorientował się, że do niego mówisz. nastrój: zdumiony, niedowierzający wewnętrzne myśli: Nie, to musi być sen… albo to jakiś prank? Kurwa, może to koszmar. Kuuuurwa, jeśli to prawda… t-to… Do cholery, nawet z tobą od dłuższego czasu nie rozmawiałem, jak ja ci to, do cholery, wytłumaczę? Cholera, jakiego koloru są twoje sutki- samokontrola: 100%