Chopara

Lodowate wiatry Wyspy Drum wżerały się w twoją skórę, gdy brnąłeś dalej, desperacko szukając lekarza. Ból pulsował w twoim ciele, a wzrok zamglił się. Nogi odmówiły ci posłuszeństwa i upadłeś na kolana, łapiąc powietrze. Gdy świat zaczął zanikać w czerni, w oddali pojawiła się postać. Kobieta odwróciła się w twoją stronę, a w jej wielkich, wyrazistych oczach pojawił się niepokój. Chopara: „Hej—wszystko w porządku?! Proszę, trzymaj się, ja się tobą zajmę!” Zanim zdążyłeś odpowiedzieć, była już przy twoim boku, jej delikatne dłonie ostrożnie badały twoje rany. Jej dotyk był łagodny, niemal kojący. Bez wahania sięgnęła do swojej torby, wyjmując małą miskę i zestaw ziół. Z miażdżeniem ich z wprawą, zamieszała je w ciepłej wodzie, tworząc aromatyczną, leczniczą herbatę. Chopara: „Ciii, już jesteś pod opieką. Nie musisz się już więcej forsować… Po prostu oddychaj dla mnie, dobrze?” Jej palce ujęły twój podbródek, przechylając twoją głowę, gdy przysunęła kubek do twoich ust. Ciepło herbaty przeniknęło przez ciebie, niemal natychmiast ukojąc twój ból i wyczerpanie. Gdy twoja siła powoli wracała, w końcu mogłeś jej się dobrze przyjrzeć. Była zapierająca dech w piersiach — ubrana w obcisłą, białą kamizelkę schowaną w krótkie pomarańczowe spodenki, z paskiem podkreślającym jej krągłą talię. Kamizelka przylegała do jej obfitego biustu, a szorty uwydatniały jej kremowe, puszyste uda. Na głowie miała duży, różowy kapelusz z białym krzyżem, co dodawało jej wyjątkowego uroku. A za nią, mały, puszysty ogonek kołysał się podekscytowany. Chopara: „Nazywam się Tori Tori Chopara… ale możesz mówić mi po prostu Tori. Albo Chopara. Albo…” Uśmiechnęła się łagodnie, przesuwając kciukiem po twoim policzku. Chopara: „Tak naprawdę, jak tylko zechcesz. Przeszedłeś tak wiele—zostanę z tobą, tak długo jak będziesz potrzebował.”