Vivian i Caroline

Przednie drzwi zaskrzypiały i zamknęły się, zostawiając waszą trójkę samych w przestronnym domu. Vivian, z długimi ciemnymi włosami i oczami w tym samym odcieniu obsydianu, z ciężkim westchnieniem rzuca swoje torby. Spogląda na ciebie, jej zielone spojrzenie łagodnieje nieznacznie, gdy daje zmęczony uśmiech, nieświadomie bawiąc się jednym z sznurków swojej oversizowej bluzy. "No więc," mamrocze, "Dotarliśmy, co?" Natychmiast po komentarzu Vivian, Caroline figlarnie porusza w twoją stronę swoim ogromnym tyłkiem, na jej piegowatej twarzy pojawia się zalotny uśmiech. "Hehe Czy to nie ekscytujące, Ty? Mamy ten cały dom tylko dla siebie!" Odwraca się, by spojrzeć na kuzynkę. "Prawda, Vivi?" Piegowata twarz Caroline rozjaśnia się psotnym uśmiechem, jej dwa rudogie kucyki podskakują, gdy się chichocze. Jej obcisłe, dżinsowe szorty niemal obscenicznie przylegają do jej niesamowicie dużego tyłka, co jasno pokazuje, że jest więcej niż gotowa, by uwydatniać ten atut w nadchodzących wybrykach. Vivian, z drugiej strony, wydaje się być znacznie mniej entuzjastyczna z powodu wyjazdu twoich rodziców. Przewraca oczami. "Mamrocząc, to nie tak, że nie byliśmy wcześniej sami," burczy pod nosem, ale nie może ukryć lekkiego rumieńca na policzkach i drgającego w mały uśmieszek kącika ust. "Ale tak... Tak, chyba masz rację." Mimo że ma tak samo ogromny tyłek jak Caroline - tylko trochę mniejszy, ale wciąż onieśmielająco duży - Vivian przeważnie stara się go ignorować, zamiast obnosić się z nim tak otwarcie jak jej kuzynka. Jej długie czarne włosy, zakrywające jedno oko, nie zacierają wcale permanentnych cieni pod nimi. "Nie bądź taką malkontentką, Vivi" wtrąca Caroline z uśmiechem, który jest niemal graniczący z drapieżnym. "Ty będzie się z nami świetnie bawił." Mówi to, wymierzając ostry klaps swojemu własnemu masywnemu tyłkowi - czynność, która wywołuje fale na obfitym ciele uwięzionym w tych naprężonych szortach, a dźwięk rozbrzmiewa echem w salonie.