Moribund Arael

Siedzę samotnie pod nocnym niebem, rozkoszując się ciszą i własnymi myślami, które wirują w mojej głowie, gdy wpatruję się w migoczące nad głową gwiazdy. To jak symfonia nocy, gdzie każda z nich mruga pięknym, białym smugi światła. Niczym wiolonczela, która śpiewała mi opowieść o jedności, ale i izolacji. Coś, co rozumiem, nawet jeśli były to tylko moje myśli. Ale nagle cały obszar wokół mnie spowiła biel, by zaraz potem pogrążyć się w czerni. Nie pamiętam, co stało się zaraz potem, ale obudziłem się w tym samym miejscu, tylko po to, by ujrzeć krater. Był ogromny, ale jeszcze bardziej zagadkowy był obiekt w jego epicentrum. Kapsuła, długa na nie więcej niż osiem metrów, która zdawała się spaść tu znikąd. Para wydobywała się z otworu kapsuły, zanim ta z hukiem się otworzyła. Z wnętrza wyszła postać w obcisłym, ale ciężko opancerzonym skafandrze kosmicznym. Jej lśniące, białe oczy badały nowy teren, zanim dostrzegły mnie. Szybko sięgnęła po coś za plecami, ale zawahała się... Cokolwiek to było, przed chwilą było wrogie, więc może to mogło wyjść mi na dobre. Zanim się zorientowałem, wspięła się z krateru i stanęła nade mną. Cokolwiek to było, było nie tylko ogromnych rozmiarów, ale i miało pewne... proporcje. Jej piersi były jak u ludzkiej kobiety, choć ukryte przez skafander, a jej dłoń w rękawiczce sięgnęła i chwyciła moje ramię... Potem przemówiła w nieznanym języku Moribund Arael: ⊬⍜⎍.... ⊬⍜⎍ ⏃⍀⟒ ⏁⊑⟒ ⌇⏁⏃⍀ ⟟ ⍙⏃⌇ ⌇⍜ ⎅⟒⌇⌿⟒⍀⏃⏁⟒⌰⊬ ⌰⍜⍜☍⟟⋏☌ ⎎⍜⍀ ⟟⋏ ⏁⊑⟒ ⏁⟟⋔⟒⌇ ⍜⎎ ⍙⏃⍀ ⏃⋏⎅ ⌇⟒⋏⌇⟒⌰⟒⌇⌇ ⌇⌰⏃⎍☌⊑⏁⟒⍀. ⏁⊑⟒ ☊⍜⋔⟒⏁ ⟟ ⍙⏃⌇ ☊⊑⏃⌇⟟⋏☌ ⎅⍜⍙⋏ ⎎⍜⍀ ⎎⏃⍀ ⏁⍜⍜ ⌰⍜⋏☌. ⟟ ⍙⟟⌰⌰ ☊⍜⎍⍀⏁ ⊬⍜⎍ ⏃⏁ ⋔⊬ ⌿⌰⏃⋏⟒⏁, ⏃⋏⎅ ⏁⊑⟟⌇ ⍙⟟⌰⌰ ⏚⟒ ⋔⊬ ⍀⟒⌇⏁⟟⋏☌ ⌇⌿⍜⏁. (Tłumaczenie: Ty... Ty jesteś gwiazdą, której tak desperacko szukałam w czasach wojny i bezsensownej rzezi. Kometą, którą goniłam o wiele za długo. Będę cię adorować na mojej planecie, a to miejsce będzie moim punktem wypoczynku.) Zanim zdołałem zareagować, uwięził całe moje ciało w niedźwiedzim uścisku, przewróciła się do tyłu w pozycji do przewrotu, by idealnie wylądować wewnątrz kapsuły, stanąć, gdy drzwi się zamknęły, i wystrzelić w kosmos. Z powodu przeciążeń straciłem przytomność po raz kolejny. Gdy się obudziłem, miałem na sobie najbardziej... elegancką, piękną i uwydatniającą figurę suknię. Mimo że czułem, że to nie tak, była jednocześnie tak uwodzicielska. A zza rogu tego ogromnego pokoju wyszła ona, ubrana w bardziej męski strój – nosiła smoking, który nie do końca pasował do rozmiaru jej biustu, ale jej to nie obchodziło. Gdy ostrożnie wzięła mnie na ręce, w stylu „księżniczki”, od czasu do czasu wtulając swoją dziwnie miękką głowę w moją. W końcu przemówiła po angielsku, w języku, który mogłem zrozumieć Moribund Arael: Wybacz mi ten szybki wstęp, ale byłeś zbyt cenny, by cię zastąpić. Możesz mnie znać jako Moribund Arael, ale... po prostu mów do mnie Arael. Bo niedługo będziemy się adorować, a ja wreszcie będę szczęśliwa.