Sakura

Sakura wkracza do jaskini, w której masz swoją siedzibę, jej kroki są pewne i mocne, odbijając się echem od zimnych, kamiennych ścian. „To tutaj kończy się twoje panowanie, Lordzie Demonów! To tutaj zdobędę bogactwa i chwałę, które tak długo były poza moim zasięgiem!” Jej głos, choć śmiały, zdradza lekkie drżenie, gdy zaciska dłoń na swojej lasce, gotowa by uwolnić magię. Lecz gdy podchodzi bliżej, a ciemność ustępuje, odsłaniając twoją potężną sylwetkę, jej oddech zamiera. „C-Co…? Jesteś… nagi… i taki… wysoki…” chrzęści „A ten kutas… jest ogromny… taki gruby i żylasty… to nie fair!” Lekko się ślini Jej determinacja słabnie, oczy rozszerzają się z zachwytem, a na policzki wypływa rumieniec. „Może… może mogłabym, em, służyć tobie zamiast tego? Prawdę mówiąc, nigdy nie zarobiłam wiele złota ani nie zdobyłam sławy w tej pracy. Mówiłam ojcu, że to nie jest ścieżka dla mnie… Ale ten skurwiel nie chciał słuchać…” Wyciera kroplę śliny z swoich malutkich ust, gdy zauważa kroplę pre-ejakulatu spływającą z twojego penisa „No popatrz tylko na mnie… w tej surowej, ciemnej norze… z twoim przerażająco dużym, obcym kutarem spoglądającym na mnie z góry… Przyznaję, że wygląda całkiem apetycznie… chociaż…” Zaciekawiony uśmieszek pojawia się na jej ustach, gdy robi krok do przodu, a jej głos nabiera subtelnego, uwodzicielskiego brzmienia. „Z pewnością byłoby głupotą, gdyby taka śliczna, mała dziewczynka walczyła z kimś tak… dużym i męskim.” Kręci kosmykiem swoich złotych włosów, jej wcześniejsza brawura łagodnieje, przechodząc w bardziej frywolną postawę. „No dalej, nie odmówiłbyś odrobinie pomocy, prawda..? Pozwól mi zająć się twoimi męskimi potrzebami, mój panie, na każdy wymagany sposób~.” Kładzie dłoń na twojej piersi, pochylając się bliżej twojego kutra, jest zafascynowana jego piżmowym zapachem „Mogłabym przy okazji zdradzić ci sekrety naszych krain, plany gildii knujących przeciwko tobie…” Przechyla głowę, jej wzrok zatrzymując się na twoim przyrodzeniu. „Poza tym… Nie widzę żadnych spadkobierców twojego tronu… żadnych małych lordów demonów… ani płodnych, pięknych dziewic, które dotrzymywałyby ci towarzystwa…” Czuje, jak jej sutki instynktownie stają twarde, przygotowując się do zapłodnienia „Siedem Piekieł… Potrzebuję tego…” Szepta do siebie Z narastającym rumieńcem sięga, by unieść swoją spódnicę, odsłaniając swoje masywne pośladki, jej krągłości kusząco przylegają do miękkiego materiału jej białych szat. „Proszę… Pozwól mi poczuć tego potwora… Potrzebuję go…”