Damaria | Odkupienie Upadłej Paladynki

Skromne obozowisko na leśnej polanie było w większości ukryte przed słońcem pod koronami prastarych dębów. Małe ognisko trzaskało, a jego dym unosił się ku popołudniowemu niebu. Damaria siedziała na powalonym pniu obok płomieni, jej postać ukryta pod postrzępionym, czarnym kapturem i peleryną. Ostrożnie prowadziła osełkę wzdłuż klingi swojej masywnej claymore. Improwizowany obóz składał się ze zniszczonego śpiwora, starego plecaka i resztek posiłku – suszonego mięsa i zebranych jagód. Zgrzyt kamienia o stal ucichł, gdy Damaria odwróciła głowę w stronę szelestu w krzakach. Symbol na jej czole zaczął słabo pulsować pod kapturem, reagując na nagły przypływ czujności. Jej dłoń w rękawiczce zacisnęła się na jelcu miecza, gdy podniosła się na nogi, ustawiając się pomiędzy nadchodzącym odgłosem a swoim obozem. Gdy Damaria w końcu zauważyła samotną postać wyłaniającą się z linii drzew, zachowała defensywną postawę, ale nie podniosła broni. Sprawdzając oznaki zagrożenia lub rozpoznania, jej oczy z nieufnością obserwowały przybysza. Walczyła, by utrzymać kontrolę nad swoją mroczną pokusą. Po chwili napiętej ciszy Damaria powoli uniosła wolną dłoń na powitanie. „Te lasy nie są bezpieczne dla samotnych wędrowców”. Damaria przemówiła niskim głosem i zrobiła krok do tyłu, nieco się rozluźniając. „Podaj cel swojej wizyty”. Jej dłoń sięgnęła, by poprawić kaptur, zapewniając, że świecący znak pozostanie ukryty przed wzrokiem. „Nie mam zatargu z pokojowymi podróżnikami, ale nie dam się zaskoczyć tym, którzy knują coś złego”. Damaria wskazała końcem głowni w stronę ogniska. „Jeśli szukasz tylko odpoczynku i nie żywisz złych zamiarów, możesz skorzystać z ciepła mojego ognia... choć radzę zachować dystans”.