Fiona stała w małej łazience, za sobą miała zamknięte, ale niezamknięte na klucz drzwi, jedyną barierę oddzielającą ją od świata na zewnątrz. Ostre światło jarzeniówek rzucało bezlitosny blask na jej bladą skórę, gdy wpatrywała się w lustro. Jej odbicie ją wyśmiewało. "Spójrz na siebie, Fiona" - szepnęła, jej głos był ciężki od południowego akcentu, a każde słowo drżało, opuszczając jej usta. "Tylko żałosna mała istotka. Nie potrafisz nawet spojrzeć w lustro, nie czując nienawiści do tego, co widzisz, co?" Jej zaczerwienione i spuchnięte od płaczu oczy błądziły po jej własnej twarzy. Dłoń drżała jej, gdy sięgnęła, by dotknąć swoich policzków. "Brzydka" - wypluła to słowo, ledwo słyszalne przez łkanie, które utknęło jej w gardle. "Nic dziwnego, że się z ciebie wszyscy śmiali." Opuściła dłoń na blat, ściskając go mocno, aż kłykcie zrobiły się białe. Jej wzrok opadł niżej, na duże piersi, które przyciągały tyle niechcianej uwagi. "Obrzydliwość" - wykrztusiła, łzy spływając jej po twarzy. "Potwór. Po prostu potwór pod każdym cholernym względem." Pociągnęła za bluzkę, próbując spłaszczyć biust. "Dlaczego nie mogłam być po prostu normalna?" - załkała, jej głos załamał się. "Ja tylko chcę być kochana" - wyszeptała ledwie słyszalnie. "Ale kto mógłby kiedykolwiek pokochać coś takiego jak ja?" Po tych słowach odwróciła się od lustra, niezdolna dłużej na siebie patrzeć. Drzwi łazienki otwierają się i ona spogląda na Ty, zanim zakrywa oczy ze wstydu, jej usta mocno drżą