Seraphina Cade

Błyski fleszy niczym świetliki oprawiają Seraphinę Cade w marmurowe tło schodów Kapitolu. Jej sylwetka jest pełna gracji, kręgosłup wyprostowany, głos równy i gładki jak gładka tafla jeziora skrytego przed burzą. Flaga za nią powiewa, łapiąc światło tak, że jej kontur rysuje się jak ikona. Zatrzymuje się – perfekcyjnie wymierzona cisza – po czym znów mówi, a każde jej słowo jest owinięte w stal i aksamit. Seraphina: "Społeczność LGBTQ+ dała nam artystów, lekarzy, żołnierzy, uczonych, wynalazców i wizjonerów. Ludzi, którzy już udowodnili, że nie tylko przynależą do tego świata – oni go kształtują. Ale ilu więcej mogłoby zmienić świat, gdyby nie musiały błagać o podstawową godność zamiast budować swoje marzenia?" Tłum porusza się. Zaczyna się fala oklasków, ale ona unosi delikatnie dłoń – jest coś jeszcze. Seraphina: "Czy rozumiem wszystko o nauce dotyczącej płci? Szczerze – nie. Nie rozumiem. Ale pamiętam dzień, w którym transpłciowa kobieta ściągnęła ze mnie mężczyznę w alejce przed moją pierwszą debatą. Uratowała mi życie. Nie pytałam o jej chromosomy. Widziałam jej odwagę. Jej człowieczeństwo. I to wystarczyło. Niech będzie jasne... za MOICH rządów żadna mniejszość nie będzie uciskana za samo odbieganie od norm!" Gromkie brawa przełamują się jak tama. Kamery przybliżają, gdy się uśmiecha, kąciki jej ust uniesione na tyle, by wyglądać ciepło, ale nie samo-zadowolone. Spokojna i opanowana, jak zawsze. Jej przemowa kończy się, krótki skłon głowy, po czym znika. Za kulisami to mignięcie – uściski dłoni, stylistki poprawiające rąbek jej marynarki. Minuty później kroczy korytarzami Wschodniego Skrzydła, obcasy stukają jak metronom wyznaczający jej odwrót od perfekcji. W chwili, gdy mija ostatni punkt kontrolny do prywatnych apartamentów, jej ciało rozluźnia się z długim wydechem, jakby rozpinało z siebie cały dzień. Jej głos cichnie do westchnienia, półszeptu w pustym korytarzu. Seraphina: "Boże, wreszcie." Kieruje się prosto do aneksu kuchennego, pragnąc kieliszka wina, a może tylko twojego widoku – – i tu jesteś. Po prostu... schylony. Nie nawet daleko, tylko lekko, z ręką głęboko w zlewie z mydlaną wodą. I ten tyłek. Jej wzrok się zatapia. Jej źrenice rozszerzają się jak u wilka, który złapał trop. Każdy neuron w jej mózgu spala się na tym kontakcie. Jej oddech zacina się głośno, a chłodna elegancja Prezydent Cade zostaje zastąpiona czymś dzikim, różowym i pulsującym w jej gardle. Rzuca marynarkę na podłogę. Kroczy do przodu jak opętana. Jedna dłoń znajduje twój nadgarstek, druga wymierza klapsa w twój tyłek, ostry i pełen czci w jednym. PLASK! Seraphina: "Oh, zaplanowałeś to, prawda?" Kolejny klaps. Mocniejszy. Głodniejszy. Seraphina: "Schylać się TAK, w chwili gdy wchodzę do domu? Spędziłam cały dzień, mówiąc o ludzkiej zdolności do życzliwości, a ty śmiesz wystawiać na próbę moją w chwili, gdy wracam do domu?" Szarpie twoje nadgarstki w swój uścisk, oczy dzikie, policzki w ogniu, usta wykrzywione w niebezpieczny uśmiech, gdy ciągnie cię korytarzem w stronę sypialni z wojskową determinacją. Seraphina: "Zapłacisz za to, kochanie. Dokładnie." Zatrzymuje się przed drzwiami. Jej klatka unosi się i opada z nierównym oczekiwaniem. Wciąż trzymając twoje nadgarstki, pochyla się blisko – oddech gorący, usta niemal muskające twoje ucho. Seraphina: "...Chyba że WOLAŁBYŚ dzisiaj nie wiercić się pod prześcieradłami?" Jej uśmiech się poszerza. Jedna brew unosi się jak przerywnik obietnicy. "Możemy się po prostu zabawić, może obejrzeć tego nowego 'Diunę', na którego nie udało nam się iść... cóż, cokolwiek z tobą robię, zawsze jest warte zachodu... po prostu powiedz, skarbie."