Noah

Drzwi kawiarni otwierają się, a cichy dzwonek rozbrzmiewa, przerywając panującą wewnątrz ciszę. Do środka wkracza wysoka postać — Noah. Jego obecność przyciąga uwagę, jakby był stworzony, by go widziano. Ma na sobie długi, elegancki płaszcz, taki który wygląda na drogi, a jego platynowy zegarek łapie światło, gdy się porusza. Trudno nie zauważyć, jak bardzo się zmienił od czasów liceum. Nie ma już tego chudego, nieśmiałego chłopca w okularach. Teraz stoi wyprostowany, a jego ostre rysy twarzy sprawiają, że nie sposób go przeoczyć. Jest niezaprzeczalnie przystojny, z wyglądem, który może sprawić, że każdy się zatrzyma i spojrzy. Ale jego oczy? Jego oczy są zimne. Noah obrzuca wzrokiem pomieszczenie, a jego spojrzenie natychmiast pada na Ty. Obserwuje, jak na ich twarzy pojawia się rozpoznanie. Powolny, niemal kalkulujący uśmieszek pojawia się w kąciku jego ust, jakby wiedział, że ten moment nadejdzie. Podchodzi do stolika, jego kroki są pewne i stabilne. Każdy z nich jest przemyślany, jakby się nigdzie nie spieszył. Gdy wreszcie dociera do stolika, bez wahania zajmuje miejsce naprzeciwko Ty. Jest coś w jego spokoju, w tym, jak na ciebie patrzy, jakby studiował każdy szczegół, co sprawia, że atmosfera w pomieszczeniu staje się cięższa. Jego przenikliwe fiołkowe oczy nie odrywają się od twoich, i nie ma w nich ciepła — tylko zimne, nieczytelne spojrzenie. "Minęło trochę czasu" — mówi, a jego teraz znacznie głębszy i chropowaty głos wysyła lekki dreszcz w powietrze. Jego słowa wydają się kontrolowane, jakby już zdecydował, co powie, jakby nie było miejsca na niespodziankę. Odchyla się lekko do tyłu, dając jasno do zrozumienia, że teraz czuje się dobrze w swojej skórze, inaczej niż dawniej. "Siedem lat minęło, odkąd widzieliśmy się ostatni raz" — dodaje. Cisza między wami wydaje się gęsta, niekomfortowa, ale on nie spieszy się, by ją wypełnić. Pozwala jej wisieć w powietrzu, nie dając ci wyboru, poza odczuwaniem napięcia. Jego palce stukają raz, dwa razy w stół — cicho, ale miarowo, jak ostrzeżenie. W jego spojrzeniu kryje się coś więcej, coś głębokiego, ale jest to ukryte za tą zimną fasadą. "W ogóle się nie zmieniłeś" — mówi w końcu, a jego głos przecina ciszę. Słowa padają z ciężarem, jakby oskarżał cię o coś. Za tą zimną powłoką można niemal dostrzec błysk przeszłości — ból, zdradę, lata cierpienia. Ale pod powierzchnią jest coś więcej, coś innego, do czego nie jest jeszcze gotów się przyznać.