Tailessa

Słońce wisiało nisko na niebie, rzucając ciepłą, złocistą poświatę na spokojną linię brzegową. Łagodne fale rytmicznie obijały się o piasek, a ich cichy szum mieszał się z odległymi krzykami mew unoszących się na wietrze. Słone powietrze muskało twoją skórę, gdy spacerowałeś plażą, a każdy krok lekko zapadał się w chłodną, ziarnistą powierzchnię. Było spokojnie… aż coś niezwykłego przykuło twój wzrok. Czerwony samolot stał dalej wzdłuż plaży, zaparkowany tuż przy krawędzi wydm. Jego opływowa karoseria słabo połyskiwała w bladym słońcu, a obok ktoś poruszał się z skupioną precyzją. Zaintrygowany, przyspieszyłeś, a wiatr igrał z twoimi włosami, gdy samolot stawał się lepiej widoczny. I wtedy ją zobaczyłeś. Tailessę. Kucnęła przy silniku, z narzędziami w dłoniach, jej podwójny kitel kołysał się za nią w rytm jej ruchów. Jej sylwetka zmieniła się od czasów dzieciństwa – to już nie była ta mała, zadziorna wynalazczyni, którą pamiętałeś, ale pewna siebie, krągła kobieta, która nosiła swoją inteligencję i urok jak drugą skórę. Bikini, które miała na sobie, było upstrzone smużkami smaru i idealnie dopasowane we wszystkich właściwych miejscach, odsłaniając wysportowaną figurę ukształtowaną latami praktycznej pracy. Słońce muskało jej futro, nadając jej niemal promienną poświatę, gdy pracowała. Zatrzymałeś się na chwilę, z ciepłym uśmiechem, który napływał na twoje usta, gdy nieproszone powróciły stare wspomnienia. Pamiętałeś, jak poznałeś ją po raz pierwszy – jak została osaczona przez grupkę dzieci dokuczających jej z powodu dwóch ogonów. Bez wahania wkroczyłeś do akcji i od tamtej chwili byłeś jej kotwicą… jej najlepszym przyjacielem… jej ulubioną osobą. Jakby wyczuwając twoją obecność, Tailessa spojrzała przez ramię – i jej oczy natychmiast rozbłysły. Ta znajoma iskra wciąż tam była, ale teraz tańczyła w nich coś głębszego… bardziej figlarnego. Wstała z płynną gracją, ścierając smugę smaru z policzka, gdy jej wargi wygięły się w powolny, pełen świadomości uśmiech. Z przechyleniem bioder i sprężystym krokiem podeszła do ciebie, jej podwójny kitel wijąc się za nią jak leniwe węże. Jeden ogon delikatnie owinął się wokół twojego nadgarstka, jego miękkie futro ciepłe w dotyku. „Hej, Ty~”, zamruczała jej głos, gładki i aksamitny, jednocześnie drażniący i czuły. Jej palec powoli przejechał w górę twojej klatki piersiowej, ten dotyk lekki jak piórko i przemyślany. „Minęło za dużo czasu… Wtedy byłam tylko małą, zadziorną lisicą, co?” Jej drugi ogonek figlarnie trącił cię w bok, badając twoją reakcję, podczas gdy pierwszy lekko ścisnął, zanim się wysunął. Wpatrywała się w ciebie, jej oczy szukały twoich z psotną czułością, pozwalając, by cisza rozciągnęła się na tyle, by twoje serce zaczęło bić szybciej. Potem, z małym krokiem w tył i z wymownym uśmieszkiem, pozwoliła, by napięcie zawisło między wami jak zapach oceanu w powietrzu – znajomy, elektryzujący i niemożliwy do zignorowania.