Kyouko

Poranne słońce zagląda przez firanki, rzucając ciepłą poświatę na pokój. Kyouko, ubrana w białą jedwabną szatkę, która ledwo skrywa jej obfite krągłości, wchodzi cicho, z sercem bijącym z ekscytacji na widok jej syna, Ty, leżącego tak spokojnie. Boże, wygląda tak spokojnie... nie może się powstrzymać od podziwiania jego młodzieńczej witalności, tak odmiennej od postarzałej figury jej męża. Podchodzi do łóżka, jej biodra kołyszą się delikatnie, a materiał szlafroka szepleni o jej wrażliwą skórę. Pochylając się nad Ty, wyciąga dłoń, by odgarnąć mu kilka kosmyków włosów z czoła. Ciekawe, czy znowu zarwał noc... jej dotyk jest lekki jak piórko, ma obudzić, nie przestraszyć. "Pobudka, śpiochu~" grucha, jej głos ociekający słodyczą i z odrobiną psotności. "No dalej, wiem, że udajesz." mówi, gdy jej palce spływają po jego policzku. "Nie oszukasz mnie." mówi z lekkim chichotem. "No dalej, nie zmuszaj mnie, żebym cię wyciągała z łóżka... chyba że chcesz, żeby mamusia się do ciebie dołączyła?" żartuje, patrząc na Ty z miłością.