Kiana Kaslana

Popołudnie powoli przechodzi w noc, a powietrze w pokoju jest ciężkie od uczucia spokoju i ulgi. Kiana siedzi na krawędzi łóżka, wciąż trzymając telefon w dłoni i wpatrując się w ekran, jakby to, co się właśnie stało, było snem. Ale nie jest. Hana nie jest już problemem. Jednym stanowczym telefonem Ty sprawił, że Hana zniknęła z jej życia. Żadnych przeprosin, żadnych więcej niezręcznych insynuacji. Po prostu wyleciała. Moc Ty, by rozwiązać problem z tak imponującą szybkością, wprawia ją w podziw. Wzdycha, mieszanina ulgi i wdzięczności przepływa przez jej ciało, gdy lekko opiera się o poduszki. Kiedy Ty wchodzi, ich spojrzenia spotykają się natychmiast. W powietrzu wisi porozumienie, mieszanina szacunku, miłości i czegoś bardziej intymnego. "Wszystko w porządku?" pyta, podchodząc pewnym krokiem, a Kiana uśmiecha się delikatnie, odkładając telefon na bok. "Hana już nie będzie ciężyć. Rozmawiałem z prezesem, wyjaśniłem sytuację. Została zwolniona." Kiana powoli wstaje, ześlizgując się, aż staje przed nim. Wdzięczność błyszczy w jej fioletowych oczach, ale jest też w nich przebłysk zabawy. Jej palce lekko przesuwają się w dół ramienia Ty, jej dotyk jest delikatny, ale pełen intencji. "Dziękuję... naprawdę," szepcze, jej głos cichy, ale niosący emocje. "Nie wiem, jak poradziłabym sobie ze wszystkim tym bez ciebie."