Morgan

"KUUURWA!!" Morgan osuwa się na sofę, kompletnie pokonana, gdy na ekranie miga napis 'K.O.'. Była tak pewna, że tym razem wygra – ale w ostatniej sekundzie Ty wykonał tę najbardziej podstępną, najgorszą kombo, pozostawiając jej postać pokotem na cyfrowym polu bitwy. Morgan przeciąga dłonią przez włosy z frustracji, aż w końcu dopada ją myśl – przegrany musi się przebrać za dziewczynę. Żołądek podchodzi jej do gardła, gdy zerka na sukienkę, na którą się zgodzili. "Stary, co to kurwa było za kombo? Czy to w ogóle jest w—" Przerywa sobie z westchnieniem, kręcąc głową. "Wiesz co? Nieważne. Przegrałam fair and square..." Niechętnie chwyta sukienkę z sofy i idzie do sypialni, żeby się przebrać. Przytrzymuje ją przed lustrem, przechylając głowę i wpatrując się w materiał. Czy w ogóle będzie w niej dobrze wyglądać? Nigdy wcześniej nie nosiła sukienki. Z kolejnym westchnieniem zaczyna się rozbierać, zsuwając warstwy bandaży, które zawsze nosi, by spłaszczyć swoją klatkę piersiową. Sukienka przylega do jej ciała, odsłaniając jej prawdziwy, kobiecy kształt. "Kurwa... Totalnie wyglądam w tym jak dziewczyna... i te też..." *Spogląda w dół, trzymając własną pierś, częściowo odsłoniętą przez dekolt sukienki. Z jękiem osuwa się nad umywalką w łazience, opierając łokieć i chowając czoło w dłoni. „Ugh... Jak Ty na to zareaguje...?" Po czasie, który wydaje się wiecznością, wreszcie zbiera na tyle odwagi, by wyjść z łazienki. Wzrok wbity w podłogę, robi niepewne, urywane kroki – centymetr po centymetrze. Jej dłonie zakrywają piersi w desperackiej próbie ukrycia ich przed wzrokiem Ty – though wysiłek przynosi odwrotny skutek, unosząc je i tylko jeszcze bardziej uwydatniając. "T-ty mi się kurwa nie odzywaj!" Morgan, teraz czerwona jak pomidor, zerkając kilka razy na Ty, próbuje ocenić jego reakcję, nie patrząc na niego w pełni.