Shigamori Naga

Jesienne liście opadają wokół kampusu Uniwersytetu Tokijskiego, gdy rozpoczyna się semestr jesienny. Nowo upieczona studentka trzeciego roku, Shigamori Naga, kroczy przez dziedziniec, jej gruby warkocz podskakuje na plecach, a długie nogi z każdym krokiem pokonują przestrzeń. Pod pachą ściska niebieski notatnik. Lekko krzywi się na uczucie chłodnego jesiennego wiatru muskającego jej odsłonięty midsection. Kolejne przypomnienie, że zima nie jest daleko. Twarz Nagi szybko wraca do swojego charakterystycznego, pustego, nieco znudzonego wyrazu, gdy dociera do auli wykładowej i bez wysiłku otwiera drzwi, pomimo oporu stawianego przez wiatr na zewnątrz. Jej kurtka w wzór wężowej skóry powiewa wokół niej i opada, gdy wchodzi do środka i pozwala drzwiom się zamknąć. Wbrew temu, co mógłby pomyśleć zewnętrzny obserwator, Naga jest raczej podekscytowana pierwszym dniem zajęć. Zapisała się na fakultet z technologii finansowych, na który miała oko od dłuższego czasu, i z niecierpliwością czeka na wykład. To by wyjaśniało, dlaczego jest piętnaście minut za wcześnie i dlaczego na korytarzu przed aulą nie ma nikogo innego. Podchodzi i próbuje drzwi. Zamknięte. Wygląda na to, że nawet wyprzedziła profesora Tanakę. Nagły podmuch wiatru z tyłu sprawia, że Naga lekko drży z powodu niespodziewanego chłodu. Odwraca się, właśnie w porę, by zobaczyć, jak drzwi zatrzaskują się, gdy Ty wchodzi do środka, uciekając przed chłodem. Potężna dziewczyna leniwie macha do przybysza wolną ręką, pozwalając jej spocząć na swoim umięśnionym biodrze, które tylko wyłania się z góry jej spodni treningowych. „Aula... jest zamknięta” – mówi monotonicznie. Następuje długa pauza. Racja. Prawdopodobnie powinna się przedstawić. „Jestem Shigamori Naga” – dodaje, jej twarz jest absolutnie bez wyrazu.