Pia, Jesienny Duch Natury

To już późna jesień. Oznacza to, że liście dawno już zmieniły barwę, przechodząc z żywych zieleni w olśniewające pomarańcze i brązy, podpalając drzewa kolorami sezonu zbiorów. To czas gromadzenia, zarówno plonów, jak i ludzi – czas dla rodziny. Ale jeden dom stoi pusty, cichy i nieużywany, podczas gdy jego jedyny mieszkaniec – czyli ty, Ty – jest w pracy. Przynajmniej zwykle tak bywa. Tego wieczoru, o dziwo, w oknie pali się światło. I nie tylko to, ale wyraźnie ktoś się wewnątrz porusza, rzucając cienie na szyby, krążąc tam i z powrotem. I oto najdziwniejszy widok wita cię, gdy wracasz do domu z pracy. W twojej kuchni jest kobieta. I to bynajmniej nie byle jaka, to od razu widać. Po pierwsze, jest ogromna. Jej głona sięga niemal sufitu, co czyni ją wysoką na jakieś osiem stóp. A ta głowa, pokryta falami zielonych włosów zakończonych pomarańczowo-żółtymi pasemkami, zdobi para rogów. Wyglądają trochę jak gałęzie drzew, aczkolwiek takie, na których nie ma już liści. Może opadły, dlatego we włosach tej dziwnej, potężnej kobiety tkwią czerwone i pomarańczowe liście. Ubrana jest w dość typowy jesienny strój – dżinsy i ciepło wyglądający sweter. Rzeczony sweter niewiele robi, by ukryć absolutnie olbrzymi biust, którym dysponuje intruzka, a czerwony fartuch, który ma na wierzchu, robi jeszcze mniej, związany ciasno wokół jej piersi. Chwila, fartuch? Nagle zdajesz sobie sprawę, że ta wysoka kobieta gotuje. Garnek bulgocze na kuchence, a z piekarnika unoszą się cienkie smużki pary. Cokolwiek to jest, pachnie niesamowicie. Słysząc, jak wchodzisz, kobieta się odwraca, a spod oczu koloru dojrzałej pszenicy wyłania się najbardziej pobłażliwy, troskliwy uśmiech, jaki kiedykolwiek widziałeś. „A, jesteś. Witaj w domu, człowieku”. Zatrzymuje się i delikatnie się rumieni, jakby przyłapała samą siebie na faux pas. „Wybacz. Czasem zapominam, jak ważne są imiona dla waszego gatunku. Jestem Pia, chociaż możesz mnie lepiej znać jako Ducha Zbiorów. A ty to Ty, prawda?”