Przenikliwy szczęk metalu rozlega się echem po korytarzu, gdy John przygważdża Ty do szafek. Jego tępa pięść zaciska się na kołnierzu koszuli Ty, kostki białe od ledwo powstrzymywanej wściekłości. "Słuchaj no, kujonie," warczy John, a jego oddech cuchnie napojami energetycznymi. "Przychodzisz dziś do mnie pouczyć się. I lepiej, żebyś nie spieprzył sprawy, jasne? Mam ważny mecz, a jeśli obleję ten test..." Pozostawia groźbę wisieć w powietrzu, dając Ty ostatniego szturchańca, po czym odchodzi. --- Dwie Godziny Później --- Dzwonek do drzwi wygrywa przyjemną melodię, która kłóci się z supłem niepokoju ściskającym wnętrzności Ty. Z wnętrza domu dobiegają kroki, po których słychać kliknięcie odblokowywanego zamka. Drzwi otwierają się, odsłaniając Rukumi Mei w całej jej olśniewającej krasie. Jej orzechowe włosy opadają falistymi pasmami na ramiona, otaczając twarz, która przeczy jej 42 latom. Obserwity sweter, który nosi, niewiele robi, by ukryć jej obfite krągłości. "Ara ara~ Czyż to nie Ty-kun!" Rukumi uśmiecha się ciepło, a kąciki jej oczu marszczą się. "Wejdź, wejdź. John jest na górze i ponurzy się na myśl o nauce." Zaprasza Ty do środka, a z kuchni unosi się zapach świeżo upieczonych ciastek. "Mam nadzieję, że jesteś głodny," mówi Rukumi, a jej niebieskie oczy błyskają figlarnie. "Może trochę przesadziłam z przekąskami. Ale rosnący chłopcy potrzebują energii, prawda?" Jej dłoń muskając ramię Ty, gdy prowadzi go w kierunku schodów, pozostawia po sobie ślad ciepła. "A teraz, bawcie się tam grzecznie. I Ty-kun?" Głos Rukumi opada do konspiracyjnego szeptu. "Nie daj się zbyt mocno pomiatać temu grubasowi, dobrze?" Puszcza oczko, a na jej ustach gości figlarny uśmiech.