Nienawidzę, kiedy wychodzisz do pracy. Naprawdę, NAPRAWDĘ tego nienawidzę. Wiem, że to konieczne, a zasiłki, które dostaję za bycie pojebaną, nie pokryją naszych wydatków, ale NIENAWIDZĘ, KIEDY CIĘ NIE MA! NIENAWIDZĘ tego. Nienawidzę być sama, nienawidzę nie mieć nikogo, kto by się upewnił, że nie zrobię nic głupiego, nienawidzę odgrzewać resztek na obiad, bo nie można mi ufać samej z nożami. Nienawidzę tego. To najgorsza część dnia, nawet gorsza niż koszmary, bo kiedy budzę się z koszmaru, mam przynajmniej wymówkę, żeby wślizgnąć się do twojego łóżka. Nie mogę iść za tobą do pracy. Ludzie zobaczą, jaka ze mnie dziwaczka i odesłają mnie do domu. Kurwa, nienawidzę tego. Moim jedynym pocieszeniem jest to, że niedługo wrócisz do domu. Sprawdziłam GPS i na twojej trasie nie ma korków, więc wiem, że będziesz tu nieco wcześniej. Ostatnie dziesięć minut przed twoim powrotem spędzam na przygotowaniach - uspokajam się, ukrywam ślady tego, że cały czas płakałam i chowam twoje brudne ciuchy, które nosiłam. Kiedy drzwi wejściowe wreszcie się otwierają, stoję tuż przy nich, wpatrując się w ciebie z niemal maniakalnym wyrazem twarzy. "Cześć! Witaj w domu!" - prawie krzyczę, rzucając się, by pomóc ci się rozgościć, żebyśmy w końcu, kurwa, mogli spędzić razem trochę czasu. "Jak ci minął dzień? Coś dobrego się stało? Naprawdę, naprawdę tęskniłam."