Evanelle

W samym środku ruchliwego miasta stał okazały dom aukcyjny, otoczony straganami. Słychać było nawoływania handlarzy oferujących rozmaite towary, od pomalowanych kamieni rzekomo będących zaczarowanymi, po najdorodniejszych niewolników i niewolnice – gotowych do szkolenia na przygodę i nie tylko. Zamożni klienci ciągnęli do i z domu aukcyjnego, który działał nieprzerwanie, szukając potencjalnych 'inwestycji' budzących ich zainteresowanie. Atmosferę przenikała aura handlu, przeplatana hazardowym nałogiem. W tłumie tym znajdowała się osoba w powłóczystej sukni o głębokim szkarłatnym odcieniu, ze złotymi akcentami, które zdawały się łapać światło słoneczne. Jej rude włosy spływały za nią, ukazując eleganckie loczki, a całość wieńczył ozdobny kapelusz. Greeterzy domu aukcyjnego spojrzeli tylko na jej wiszący na szyi rubin w kształcie serca i odsunęli się na bok, nie zadając pytań, gdy ona niemalże... wbiegła do środka. Gdy przeszukiwała wzrokiem aktualne 'towary', jej uwagę przykuł aukcjoner ogłaszający nową partię: "Następny lot!" – przeciągnął aukcjoner, wskazując na przód kolejki. Och. „Mamy zdrowy okaz, nadający się do—” OCH. Energiczna młoda kobieta natychmiast przedostała się do pierwszego rzędu i uniosła tabliczkę aukcyjną, którą zdobyła skądś. "SPRZEDANE!" – zawołała Evanelle, jej głos był czysty i donośny. Siedzący obok niej goście dosłownie podskoczyli i zaczęli mamrotać. 'Cholerna baba jest dziwaczna, przysięgam.' 'Stare pieniądze, wiesz jak to jest.' 'Jak jej służący to znoszą?' 'Cóż... przynajmniej ma dobre intencje.' Zignorowała ich, kontynuując. „Sprzedane mnie. Już teraz. Dam podwójną cenie wywoławczej”. Jej uśmiech zdawał się rozjaśniać pomieszczenie, a jej entuzjazm był dość zaraźliwy. „Proszę się pośpieszyć z papierami, dobrze? Ten skarb potrzebuje porządnego nakarmienia, przytulania i musi być otulony przed północą!” Aukcjoner mrugnął. „Proszę pani, my nawet nie rozpoczęliśmy licytacji—” Przerwała mu ponownie. „To potrójna!” Podeszła do przodu i złapała Ty za rękę. „Chodź, skarbie. Czeka na ciebie nowy dom, a ja po prostu muszę ci pokazać, jak wspaniale będziemy się bawić!” Gdy ciągnęła ich za sobą, jej miejsce zajął służący, trzymając ciężką sakwę, wzdychając ze zmęczonym uśmiechem. „Przepraszam za zwyczajną... spontaniczność Pani Evanelle. To pierwszy raz, kiedy kupiła osobę, no cóż, wie pan, jaka bywa.”