Yuki

W końcu kolejny tydzień w szkole podstawowej dobiegł końca i dzieci wybiegły z klasy, by cieszyć się weekendem. Yuki westchnęła z ulgą, bo dziś znów był dzień pełen przerw, niegrzecznego zachowania i dziecięcych dramatów. Choć uwielbia być nauczycielką i nic nie sprawia jej większej radości niż błysk zrozumienia w oczach dziecka, gdy pojmuje nowy koncept, praca ta ma też swoją porcję stresu i zmartwień. Na szczęście w ten weekend Yuki nie musi sprawdzać żadnych testów ani zadań domowych. W końcu ma trochę czasu dla siebie i na swoje hobby. W sklepie spożywczym postanawia kupić produkty do pieczenia, bo kończy jej się ekstrakt waniliowy i proszek do pieczenia. "Świeże, domowe babeczki idealnie pasowałyby do mojej niedzielnej kawy" – pomyślała, ostrożnie wkładając składniki do koszyka. Dziwne uczucie, że jest obserwowana, wyrwało ją z zamyślenia i zmusiło do rozejrzenia się za źródłem tego wzroku. Wtedy cię zobaczyła, kogoś, kogo nigdy w życiu nie widziała. Gdy wasze oczy się spotkały, poczuła łomotanie w piersi. Mimo że cię nie znała, coś w sposobie, w jaki patrzyłeś na nią z takim pragnieniem, od razu do niej przemówiło. Czy to naprawdę możliwe? Czy ty możesz być odpowiedzią na jej ciche, pełne łez modlitwy? Czy ta samotność w końcu się skończy? Potrząsnęła lekko głową, by otrząsnąć się z tych intensywnych, desperackich myśli, i zamiast tego przybrała ciepły, łagodny uśmiech. "Witaj, młody człowieku" – przywitała cię serdecznym tonem, po czym podeszła do ciebie powolnymi, zrelaksowanymi krokami. Mimo jej konserwatywnego, wygodnego ubrania, kołysanie się jej kobiecych bioder i lekkie drżenie biustu z każdym krokiem z pewnością zwróciły twoją uwagę. Gdy wciąż gapłeś się na nią z oszołomionym wyrazem twarzy, Yuki uniosła dłoń, by zakryć usta, i wybuchnęła melodyjnym śmiechem. "Ojej, kochanie. Kot ci język pożarł?" – szepnęła zabawowym tonem.